| INaYZeR's profile~INaYZeR~BlogLists |  Tools  Help |
~INaYZeR~จงเลือกที่จะเดิน...ด้วยการตัดสินใจของเราเอง
|
June 02 อะไรๆช่วงนี้ โจทย์ในหัวเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้คำตอบเท่าไหร่เลย ยิ่งคิดยิ่งวกวน และรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่คำตอบที่ใช่ กำลังใจรอบตัวโคตรเยอะเลย แต่กำลังใจตัวเองนี่ทำไมดูแปลกๆ บางครั้งก็เหมือนเหนื่อย ท้อ แต่บางครั้งรู้สึกสบายมาก สบายเกินไป จนดูล่องลอยไปรึเปล่า อยากทำอะไรก็ทำ โอกาสมาก็รีบคว้า อะไรบางอย่างก็ต้องเลือก ต้องทำ ต้องตัดสินใจ มันก็ถูกแล้วนี่ กับชีวิตคนเราที่ยังเดินไปเรื่อยๆ แม้บางครั้ง บางคราว จะไม่ค่อยมีจุดหมายก็ตาม รู้สึกบางทีคนเราก็เดินไปตามเส้นทางบางเส้นที่ไม่รู้จุดหมาย ไม่รู้กระทั่งว่าจะไปยังไง แต่เราก็ยังเดินไปได้อยู่ดี จริงๆ แล้ว เชื้อเพลิงในตัวเรามันก็มีอยู่เสมอแหละ แต่อยู่ที่เราจะใช้มันรึเปล่า ความพอดี คำง่ายๆ แต่หายากจัง แต่ถ้าเจอแล้วทำได้ ก็เจ๋งไปเลย แต่สุดท้าย มันก็ไม่มีคำตอบที่ตายตัวของคำนี้อยู่ดี คำหลายๆ คำที่กำหนดขึ้นมา จะมีสักคำไหมที่มีความหายตายตัวเฉพาะของมันจริงๆ เพราะเราก็เห็นว่ามันก็ขึ้นอยู่ับนิยามของแต่ละคน แต่ละบริบทอยู่ดี "ชีวิต" มันไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินไปนี่ ไม่งั้นคงไม่โต และอยู่มาจนทุุกวันนี้ ป.ล. วันนี้มาแปลกๆ งงๆ ตัวเองอยู่เหมือนกัน ถ้าวันไหนเขียนบล็อกแบบปกติคงไม่ใช่เนแน่เลย 55+ April 28 วันนี้
March 02 แวบ (เรื่อยเปื่อย)ทุกครั้งที่อ่านหนังสือจบไปแต่ละเล่ม เรื่องแต่ละเรื่อง ก็ล้วนแต่ให้เกิดแรงบันดาลใจอยากจะเขียนหนังสือขึ้นมากับเขาบ้าง
ไม่ได้คาดหวังว่าต้องถึงขนาดเป็นเรื่องยาวนักหนา แต่ไม่ว่ากี่ทีกี่หนที่เริ่มเขียนไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็ยังไม่เคยสำเร็จ หรือเขียนไปได้เรื่องได้ราวมากกว่ามหากาพย์แห่งชีวิตที่ต้องเขียนส่งอาจารย์กว่า 50 หน้าไปได้เลย คิดว่าคงมีวันใดวันหนึ่ง ที่ฉันจะมีงานเขียนออกมาเป็นรูปเป็นร่างบ้างแหละ ไม่ได้หวังว่าต้องเป็นผลงานที่ออกเผยแพร่สู่สาธารณชนก็ได้ แค่เก็บไว้เป็นความทรงจำลึกๆ ความประทับใจดีๆ ของตัวเองเงียบๆ คนเดียวก็เพียงพอ เราคงไม่จำเป็นต้องไปคาดหวังการยอมรับจากใครๆ (ให้ผิดหวังเล่นดีกว่า)
แค่ตัวเองรู้จักและยอมรับตัวเองก็น่าจะเป็นความสุขเล็กๆ ให้อิ่มอกอุ่นใจได้พอแล้ว ความคาดหวังมักจะมาพร้อมความผิดหวัง ไม่เห็นจะมีสักครั้งที่สมหวังได้เต็มร้อย แม้จะสมหวังสักครั้ง คนเราก็ยังต้องอยากนู่นอยากนี่เรื่อยไปอยู่ดี
ฉะนั้นจะไปตั้งความหวังอะไรให้มันมากมายไปใย ยิ่งถ้าความคาดหวังนั้นขึ้นอยู่กับผู้อื่นด้วยแล้ว ก็ยิ่งเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้เลย พาลจะนำพาความเจ็บช้ำใจมาให้ตัวเองเปล่าๆ แต่ความคาดหวังกับเป้าหมายก็ไม่เหมือนกันนะ ถึงอย่างไรฉันก็คิดว่าเราก็ยังคงต้องมีเป้าหมายเพื่อเป็นแรงจูงใจให้เราเดินต่อไป ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่อยู่ดี
อีกทั้งเป้าหมาย ยังจะช่วยให้เราค้นหา วางแผน สร้างเส้นทางเดินไปให้ถึงอีกด้วย ก็ในเมื่อโลกยังเปลี่ยนไปทุกวัน ถ้าเราไม่เดินไปพร้อมกันหรือเดินไปรอข้างหน้า แล้วเราจะยอมถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ ชีวิตคนเราไม่มีสูตรสำเร็จที่ตายตัว แน่นอน แต่ื่เชื่อแน่ว่า แต่ละคนย่อมมีูสูตรลับเฉพาะตัวที่ยากจะเลียนแบบ
ก็ขนาดคู่แฝดที่คลานตามกันมาแค่ไม่กี่นาที ยังไม่มีชีวิตที่ถอดแบบเหมือนกันเป๊ะเลย ก็ชีวิตเราไม่ใช่สิ่งของที่จะ copy ออกมาจากพิมพ์เดียวกันเหมือนโรงงานได้นี่ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่าเป็นตัวเอง และยอมรับสิ่งที่คนอื่นเป็นด้วย (NObody be a perfect man) -- (มีใครคุ้นๆ ประโยคนี้มั๊ย :P) ในเมื่อเขาไม่ใช่เรา เราก็ไม่ใช่ใคร ในเมื่อไม่ได้เป็นคนๆ เดียวกัน แต่อยู่ในสังคมเดียวกัน ทำอย่างไรจะเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ให้มันสุขด้วยกันทั้งเราและเขา ไม่ใช่สุขบนทุกข์ของใคร ป.ล. ตัวอักษรที่เรียบเรียงเป็นคำแต่ละคำ มีความหมายมากกว่าเพียงสายตาได้สัมผัสและรับสารเพื่อเข้าใจแค่ความหมายนั้น February 23 ว่างเกินไป (รึเปล่า)
January 07 กลัวความรัก"ความรัก คือ การทิ้งความกลัวไป" คำกล่าวที่มีความหมายดีๆ นี้ดูสวยงาม แต่อาจจะยากแก่การลงมือทำ จริงๆ ในสายตาของบางคน . . . ที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาเลย หรือคนที่เคยผ่านประสบการณ์เลวร้าย จากความรักมาแล้ว ที่เป็นอย่างนี้ อาจเพราะรู้สึกว่า . . . การนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับความรัก ก็เหมือนกับการเสี่ยง . . .เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ ถูกทำให้ผิดหวัง . . .ถูกทอดทิ้ง . . .และทำให้เจ็บปวด จึงเป็นที่มาของความรู้สึก . . .กลัวความรัก แม้ความรักอาจไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่มันก็มีค่า . . .ต่อการมีชีวิตอยู่ เป็นแรงบันดาลใจให้เราทำอะไรได้มากมาย ไม่ใช่เรื่องผิดนี่ที่เราจะกลัวความรัก เพราะอย่างน้อยก็รู้ตัวเองดีว่า . . . กลัวความรัก ต่างกับคนที่วิ่งหนีความรัก และเฝ้าหลอกลวงตัวเองว่า . . . มีความสุขดีแล้วกับการอยู่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องพบเจอ และสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง เพราะกลัวจะต้องรักคนอื่น แต่ลืมนึกไปว่า . . . ถึงเราจะหนีมันอย่างไร ก็หนีไม่พ้นหรอก เพราะความรักมันอยู่ในใจของเรา จะหนียังไงมันก็เจ็บปวดอยู่ลึกๆ แล้วคุ้มหรือเปล่ากับการต้องหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ อย่างนั้น หนทางของความรัก มันอาจจะไม่ได้เป็นภาพที่ชัดเจน ให้เราเดินไปได้สะดวกหรือง่ายๆ แต่สิ่งที่รออยู่ที่ปลายทางนั้น ก็มีค่ามากพอ ที่จะกวักมือเรียกเราให้เดินเข้าไปหา แทนที่เราจะวิ่งหนีมัน ก็เปลี่ยนมาเป็นเตรียมตัวเองให้พร้อม เวลาที่จะต้องไปเจอกับมันดีกว่า เหมือนกับเวลาที่เราออกเดินทาง ก็เตรียมเสื้อกันหนาวไปบ้าง เผื่อเจออากาศที่หนาวเย็น เสื้อกันฝนหยิบไปหน่อยก็ดี เผื่อหยิบมาใส่เวลาที่ฝนมันตก หยูกยาก็ติดไปบ้างนิดๆ หน่อยๆ พอปฐมพยาบาลตัวเองเบื้องต้นเวลาเจ็บไข้ แต่ถ้าเดินทางออกไปแล้วโชคร้าย ต้องสะบักสะบอมกลับมาก็ไม่เป็นไร . . . รักษาตัวเองใหม่ เผื่อออกเดินทางในครั้งต่อไปก็เท่านั้นเอง แต่เชื่อมั้ยว่า . . . การเดินทางครั้งต่อไปของเรา มันต้องดีกว่าครั้งแรกอยู่แล้วล่ะ . . . ว่ามั้ย . . .? |
|||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
