INaYZeR 的个人资料~INaYZeR~日志列表 工具 帮助

日志


1月7日

กลัวความรัก

"ความรัก คือ การทิ้งความกลัวไป"
คำกล่าวที่มีความหมายดีๆ นี้ดูสวยงาม
แต่อาจจะยากแก่การลงมือทำ จริงๆ ในสายตาของบางคน  . . .
ที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาเลย
หรือคนที่เคยผ่านประสบการณ์เลวร้าย
จากความรักมาแล้ว 

  

 ที่เป็นอย่างนี้ อาจเพราะรู้สึกว่า   . . .
การนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับความรัก
ก็เหมือนกับการเสี่ยง  . . .เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ 

   

ถูกทำให้ผิดหวัง  . . .ถูกทอดทิ้ง  . . .และทำให้เจ็บปวด
จึงเป็นที่มาของความรู้สึก  . . .กลัวความรัก 

  

 แม้ความรักอาจไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
แต่มันก็มีค่า  . . .ต่อการมีชีวิตอยู่
เป็นแรงบันดาลใจให้เราทำอะไรได้มากมาย



ไม่ใช่เรื่องผิดนี่ที่เราจะกลัวความรัก
เพราะอย่างน้อยก็รู้ตัวเองดีว่า  . . .
กลัวความรัก ต่างกับคนที่วิ่งหนีความรัก
และเฝ้าหลอกลวงตัวเองว่า   . . .
มีความสุขดีแล้วกับการอยู่คนเดียว
ไม่จำเป็นต้องพบเจอ และสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง
เพราะกลัวจะต้องรักคนอื่น 

 

แต่ลืมนึกไปว่า  . . . ถึงเราจะหนีมันอย่างไร ก็หนีไม่พ้นหรอก
เพราะความรักมันอยู่ในใจของเรา จะหนียังไงมันก็เจ็บปวดอยู่ลึกๆ
แล้วคุ้มหรือเปล่ากับการต้องหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ อย่างนั้น



หนทางของความรัก มันอาจจะไม่ได้เป็นภาพที่ชัดเจน
ให้เราเดินไปได้สะดวกหรือง่ายๆ
แต่สิ่งที่รออยู่ที่ปลายทางนั้น ก็มีค่ามากพอ
ที่จะกวักมือเรียกเราให้เดินเข้าไปหา 

  

แทนที่เราจะวิ่งหนีมัน ก็เปลี่ยนมาเป็นเตรียมตัวเองให้พร้อม
เวลาที่จะต้องไปเจอกับมันดีกว่า
เหมือนกับเวลาที่เราออกเดินทาง
ก็เตรียมเสื้อกันหนาวไปบ้าง เผื่อเจออากาศที่หนาวเย็น
เสื้อกันฝนหยิบไปหน่อยก็ดี
เผื่อหยิบมาใส่เวลาที่ฝนมันตก
หยูกยาก็ติดไปบ้างนิดๆ หน่อยๆ
พอปฐมพยาบาลตัวเองเบื้องต้นเวลาเจ็บไข้ 

 

แต่ถ้าเดินทางออกไปแล้วโชคร้าย
ต้องสะบักสะบอมกลับมาก็ไม่เป็นไร  . . .
รักษาตัวเองใหม่ เผื่อออกเดินทางในครั้งต่อไปก็เท่านั้นเอง
แต่เชื่อมั้ยว่า  . . . การเดินทางครั้งต่อไปของเรา
มันต้องดีกว่าครั้งแรกอยู่แล้วล่ะ  . . . ว่ามั้ย  . . .?
1月1日

ภาวะทำใจ

บางที ชีวิตที่คิดว่ามันเป็นของเรา แต่มาวันหนึ่ง ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกว่าที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย ชีวิตของเรามันเหมือนเป็นของคนที่ให้เรามา หรือไม่ก็มีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นมากกว่า ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนดี ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น ทำเพื่อคนอื่นอะไรหรอก แต่มันเหมือนมีกรอบอะไรบางอย่างที่ทำให้เราต้องทำอย่างนั้น

                อาจจะดูเหมือนคนที่ถูกบังคับให้ทำอะไรสักอย่างอย่างไม่เต็มใจ แต่เปล่าเลย ชีวิตเราแทบไม่เคยถูกบังคับด้วยคำพูดหรือคำสั่งที่จริงจังอะไรสักครั้ง แต่ทุกอย่างที่ต้องทำ (เฉพาะสิ่งที่ไม่อยากทำ) มันปฏิเสธยากเสียยิ่งกว่าการถูกบังคับอีก เหมือนที่มีคนเคยบอกเราว่า ชีวิตคนเรามีสิ่งที่ต้องทำ ควรทำ และอยากทำ เราต้องเรียงลำดับความสำคัญสามสิ่งในชีวิตให้ดี แต่ทำไปทำมา ดูเหมือนเจ้าสิ่งที่อยากทำมันก็จะค่อยๆ หายไปจากชีวิตเรื่อยๆ

                สุดท้าย จากที่เคยคิดว่าชีวิตนี้ เราเลือกเองได้ เราคงสามารถทำสิ่งที่เราอยากทำได้ แต่วันนี้มันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว ใช่!... ไม่มีใครบังคับเราได้ ไม่มีใครมากำหนด มาสั่ง ว่าคุณต้องทำอะไร อย่างไร มีแต่คำว่าคุณควรทำอะไร อย่างไร ด้วยจิตสำนึกของคุณเอง ซึ่งมันเป็นภาวะที่สร้างความกดดันมากกว่าคำสั่งตรงๆ เสียอีก ถึงที่สุดแล้ว เราก็คงทำอะไรไม่ได้มากกว่าทำใจ ยอมรับสภาพ และปรับตัว ปรับใจให้คงอยู่ได้เท่านั้นเอง