ช่วงเวลาของการนอยอีกแล้ว  ซึ่งยังคงอยู่ในช่วงวิกฤติปั่นงานอยู่ดี

แถมยังรู้สึกว่าวิกฤตกว่าเดิมอีก  เพราะรู้สึกว่าคงจะอ่านหนังสือไม่ทันแน่ ๆ  เลย

พ่วงด้วยเรื่องชุมนุมอีก  จะวุ่นวายกันอีกนานมั๊ย  จนกลายเป็นความวุ่นวายที่ปกติของชุมนุมแล้วล่ะ

 

แต่ที่น่าเบื่อกว่างานและสอบและชุมนุม  ก็คือ  คน

มนุษย์ที่จำเป็นต้องพบเจอ  แม้ว่าไม่อยากจะเจอก็ตาม

จากความเซ็ง  กลายเป็นเบื่อ  กลายเป็นไม่ชอบ  ไม่ชอบมาก  ไม่ชอบมาก ๆ ๆ ๆ ๆ

 

และเริ่มจะ  "เกลียด"  ในที่สุด

 

ตั้งแต่โตมาจำความได้  เราว่าเรายังไม่เคยถึงขั้น  "เกลียด"  ใครจริง ๆ  เลยสักที

เพราะทุกครั้ง  เดี๋ยวมันก็จะผ่านพ้นไป  และครั้งนี้  ตอนแรกก็หวังจะเป็นเช่นนั้น

แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันเริ่มไม่ใช่แล้วล่ะ  เพราะถ้าจบความจำเป็นที่จะต้องพบเจอกันครั้งนี้

ก็ภาวนาว่าอย่าเจอกันครั้งต่อไปอีกเลย  ก็ไม่เคยคิดจริง ๆ  ว่าจะมีคนที่เรา  "เกลียด"  ได้จริง ๆ

เพราะถ้าเกลียดใคร  เราก็จะคิดว่าคนคนนั้นไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้อีกแล้ว

ซึ่งก็มีแค่คนเดียวที่อยู่ในสารบบที่เป็นแบบนั้น  แต่เราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เกลียดเค้า

แต่ที่ตัดออกจากสารบบเราก็เพียงเพราะว่าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมมาเท่านั้นเอง

จนวันนี้นี่แหละ

   ที่กำลังจะมีคนที่ทั้งเกลียด  และกำลังจะอยู่นอกสารบบของเราในอีกไม่นาน

 

อันที่จริง  ก็ไม่อยากเป็นคนแบบนี้  ไม่ได้อยากรู้สึกไม่ดีกับใคร  เพราะถ้าเราเป็นแบบนี้

คนที่รู้สึกไม่ดีก็คือเรา  ไม่ใช่เค้า  ก็เข้าใจนะแต่ก็ทำไม่ได้

 

เอาน่า

แล้วมันก็จะผ่านไป  (ด้วยดี)  ด้วยใจของเรา

 

ง่า! จบไม่ลงอ่ะ  ไม่รู้จะจบยังไง

มันยังรู้สึกค้างคาอยู่ในใจอยู่เลย

 

แต่ก็คิดไม่ออก  ไม่รู้จะต่อยังไงดี

 

สุดท้ายก็  จบเหอะ