ช่วงนี้เป็นช่วงค่อนข้างว่างที่เราพยายามจะใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา

ก็แค่ไม่อยากให้สมองว่างเปล่าเกินไป เดี๋ยวจะกลายเป็นคนไร้สมองไปซะเปล่าๆ

ก็เลยหาหนังสือมาอ่าน เผื่อจะช่วยเพิ่มรอยหยักในสมองขึ้นมาได้บ้าง

เพราะรู้สึกว่า ทุกครั้งที่เราได้อ่านหนังสือเรื่องใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นบทความ เรื่องสั้น มีสาระ ไม่มีสาระ

หรือนวนิยายน้ำเน่า เหม็นคลุ้งขนาดไหน เราก็จะได้ข้อคิด หรือแรงบันดาลใจจากหนังสือเล่มนั้นเสมอ

 

ครั้งนี้ ก็เช่นกัน แตกต่างก็เพียง หนังสือเล่มนี้มีความพิเศษตรงที่ เราได้อ่านเพียงแค่คำนำยังไม่ทันจบดี เราก็ตั้งโจทย์ใหม่ให้กับชีวิตตัวเองขึ้นมาอีกแล้ว

ที่จริงแล้ว แรงบันดาลใจหลักอาจไม่ได้มาจากตัวอักษรที่เรียงร้อยในหน้ากระดาษเพียงเท่านั้นหรอก

แต่อาจเป็นเพราะบริบทรอบตัวเราในขณะนี้ด้วยก็ได้ บวกกับอารมณ์ ความคิด ความรู้สึกส่วนตัว และสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน

ทำให้จุดเล็กๆ ที่ติดอยู่ในใจเราตลอดเวลา มันค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นๆ จนเรียกร้องให้เราหันมาสนใจ ใส่ใจมันอย่างจริงจังอีกครั้ง

 

แม้ว่าเราจะตัดสินใจให้ตัวเองไปแล้วว่า เราจะไม่ทำงานเกี่ยวกับสังคมสงเคราะห์เป็นงานหลักในชีวิต

แต่ด้วยความที่เราเรียนคณะนี้มาถึง 4 ปี ความเป็นสังคมสงเคราะห์ก็ซึมลึกลงไปในสายเลือดอยู่มากทีเดียว

เพราะมันกลายเป็นคำถามในใจเรามาตลอดว่า "เราจะทำอะไรตอบแทนสังคมได้บ้าง และอย่างไร"

เราเชื่อว่า ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่จำเป็นจะต้องเป็นนักสังคมสงเคราะห์เท่านั้นหรอก ที่จะทำประโยชน์เพื่อสังคมได้

แต่ในเมื่อ เรามีความรู้ที่คนอื่นไม่มีในเรื่องเหล่านี้ เราควรจะนำมันมาใช้ให้เกิดประโยชน์หรือต่อยอดอะไรได้บ้าง หรือไม่

ระหว่าง การที่ทำงานสายตรง กับทำงานที่ใฝ่ฝัน แล้วใช้เวลาว่างที่เหลือกลับมาทำงานด้านนี้

 

มันจึงกลายเป็นโจทย์ที่ว่า แล้วอะไรที่จะทำให้เราได้ทั้ง 2 อย่าง อย่างสมดุล

ระหว่างการทำในสิ่งที่ตามหาฝัน ตามสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ใช่ สิ่งที่อยากจะทำที่สุดในชีวิต

กับ สิ่งที่ไม่ได้ชอบมาก แต่ก็อยากทำ แต่มันก็มีอะไรบางอย่างในกระบวนการ ระบบงาน ที่ขัดต่อความเป็นตัวตนของเราอยู่

 

เราเองก็เป็นปุถุชนคนธรรมดาทั่วไป ที่ยังไม่พร้อมจะทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตให้ส่วนรวม คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเอง

แต่เราก็ยังอยากทำความดี อยากเป็นคนดี อยากทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง อยากใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์บ้าง

แม้ว่าความรู้จากการเรียนจะไม่ใช่ความรู้ที่ถูกต้องที่สุด ที่ดีที่สุด เพราะการเรียนในระบบการศึกษา เป็นเพียงแนวทางที่สอนให้เราจัดระบบระเบียบในชีวิต

สอนวิธีคิด วิเคราะห์ สังเคราะห์ และกระบวนการทำงาน การเข้าสังคม ที่เอื้อต่อการใช้ชีวิตและการทำงานเท่านั้น

 

แม้จะเขียนพร่ำพรรณนามายืดยาว แต่เราก็ยังไม่สามารถให้คำตอบไว้ ณ ตรงนี้ได้ ว่าสุดท้าย คำตอบของเราคืออะไร

เพราะเราคงต้องไปจัดระบบความคิดและทบทวนตัวเองใหม่อีกครั้ง เหมือนกับทุกครั้งที่มีโจทย์ใหม่ๆ เกิดขึ้นในชีวิตนั่นเอง

 

 

 

ป.ล.    นอกเรื่องหน่อยนะ

 

เราไม่รู้ว่าการพยายามคิดในแง่ดี คิดถึงแต่สิ่งดีๆ ในเวลาที่เรากังวลใจ

มันจะช่วยให้เราดีขึ้นหรือเปล่า

ใช่ มันดูเหมือนจะทำให้เราสบายใจขึ้นในระดับหนึ่ง

แต่บางที เราก็คิดว่ามันเหมือนแค่เป็นการกดทับความกังวลนั้นเอาไว้เท่านั้นเอง

แต่ความกังวลนั้น หรือความไม่สบายใจนั้น มันก็ยังไม่ได้คลี่คลายไปเท่าไหร่เลย

 

 

เฮ้อ...เห็นที คงต้องหัดนั่งสวดมนต์ นั่งสมาธิกับเค้าบ้างแล้วล่ะ

 

เราดูเป็นคนจริงจังกับชีวิตมากไปหรือเปล่าเนี่ย!!!

มันก็เป็นแค่ความคิดส่วนหนึ่งในบางช่วงชีวิตของเราเท่านั้นเองนะ

 

 

"เป็ด"

ตอนนี้เรารู้สึกตัวเองเหมือนเป็ดจัง

 ไม่ใช่รูปร่าง หน้าตา หรืออะไรภายนอกหรอกนะ

 

 

แต่เป็นเพราะว่า "เป็ด" เนี่ย มันเป็นสัตว์ที่ทำอะไรได้หลายอย่างใช่มั๊ย

ว่ายน้ำก็ได้ จะบินก็พอไหว แต่กลับไม่ได้เก่งอะไรสักอย่าง

 

เรารู้สึกว่าเราก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นเลย

เราสามารถทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ก็ยังไม่มีอะไรที่่คิดว่าเก่งที่สุด ดีที่สุด เจ๋งที่สุดสักอย่าง

อยากทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น ทำอะไรไปซะหมด บางอย่างก็ได้ทำแล้ว บางอย่างก็ยังไม่ได้ทำ บางอย่างกำลังเริ่มทำ

บางอย่างคิดจะทำ บางอย่างอยากทำมาหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่กล้าพอสักที

 

สรุปแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรที่คิดว่าเป็นที่สุดของตัวเองสักที

ที่สุดในที่นี้ ไม่ได้หมายความว่าเก่งที่สุด ดีที่สุดอย่างเดียวหรอกนะ

แต่หมายรวมถึงสิ่งที่รักที่สุด ชอบที่สุด อยากทำที่สุดด้วย

รู้สึกว่ายังหาไม่เจอสักที กับสิ่งที่ทั้งสามารถและรักมากไปด้วยพร้อมๆ กัน

ทั้งๆ ที่ก็ตามหามานาน จนตอนนี้จะเรียนจบแล้ว ต้องทำงานแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่าอะไรที่ตัวเองอยากจะทำที่สุดอยู่ดี

รู้แต่ว่าอยากไปซะทุกอย่าง อยากลอง อยากรู้ไปหมด

 

แต่บางที ทางเลือก โอกาส และเวลา ก็ไม่ได้เอื้ออำนวยพอที่เราจะสามารถทำอะไรได้ทุกอย่างที่ต้องการไปซะหมด

บางอย่างเราก็ต้องเลือก ต้องตัดสินใจ ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง ณ สถานการณ์ใดสถานการณ์หนึ่ง

 

 

 

ที่จริงแล้ว เราว่า การเป็น "เป็ด" ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีไปซะหมดหรอกนะ

มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ "เป็ด" จะสามารถทำได้ดี และเป็นที่ต้องการของงานนั้นๆ บ้างล่ะ

ถึงเวลาที่ต้องดึง "จุดเด่น" ของเป็ดอย่างเราออกมาใช้ให้ได้แล้วล่ะ

 

 

สู้ต่อไป นะ "เป็ดน้อย"