บางทีคนเราก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อย่างที่คิดเสมอไปใช่มั๊ย

แม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องของเราและไม่ได้เดือดร้อนใครก็ตาม

อาจมีเหตุผลหลายอย่าง บางครั้งอาจไม่มีคนรับฟัง

บางครั้งอาจมีผลกระทบที่คาดเดาไม่ได้ตามมา

 

แต่ตอนนี้ เรามีแค่ ไม่รู้จะพูดยังไง จะเขียนยังไง ไม่สามารถสื่อสารได้ซะงั้น

อยากจะเขียนก็เขียนไม่ได้ อยากจะพูดก็พูดไม่ออก

ทั้งๆ ที่ก็เป็นเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ วนไปเวียนมาอยู่ในชีวิตแค่ไม่กี่เรื่อง

 

อาจจะเป็นเหมือนที่พี่อุ้มบอกก็ได้ ว่าเราอาจจะคุยกับตัวเองมากไปแล้วมั้ง (ก็..นะ ไม่รู้จะคุยกับใครนี่หว่า)

 

บ้าบอ น่าเบื่อกับนิสัยตัวเองจัง เอาแน่เอานอนอะไรกับใครไม่ได้เอาซะเลย

ตัวเองยังไม่ค่อยจะรู้ใจตัวเองเลย วันๆ ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย

จนพาลให้คนอื่นเข้างงกับเราไปด้วยซะอีก

 

 

 

วันนี้ ไม่ได้มีสาระอะไรเอาซะเลย แค่รู้สึกอยากเขียนอะไรสักอย่างเท่านั้นเอง

 

 

ทิ้งช่วงการเขียนสเปซไประยะหนึ่ง  เพราะตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าจะเขียนเรื่องอะไร

จนวันนี้ ระหว่างที่นั่งรถกลับจากรังสิต ด้วยความที่รถติดมากๆๆ ทำให้ได้นั่งทบทวน และไล่เรียงความคิดจนตัดสินใจได้ซะที

 

แม้ว่าช่วงนี้จิตใจจะค่อนข้างสงบ ไม่มีคลื่นลมแปรปรวน เพราะไม่มีพายุฝนมาคอยรบกวนจิตใจเท่าไหร่

แต่ว่าภายใต้ความสงบนั้น เรากลับรู้สึกว่ามันอ่อนไหว เบาบาง ดูไม่ค่อยมีความมั่นคงทางจิตใจยังไงก็ไม่รู้สิ

 

ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะการเพิ่งกลับมาจากค่ายก็ได้นะ

 

ระยะเวลากว่า 20 วัน (เกือบเดือนเชียวแน่ะ) รวมค่าย + เที่ยว ที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนอื่นๆ บ้างตลอดเวลา

ทั้งที่ปกติใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่คนเดียว มันเป็นความวุ่นวายในความสงบ ต่างจากที่เคยเป็น

ภายใต้บรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่สงบ เรียบง่าย ไม่วุ่นวายเหมือนในเมืองใหญ่

แต่วิถีชีวิตเรากลับรายล้อมไปด้วยผู้คนที่พูดคุยด้วยได้ตลอด มีอะไรให้คิดให้ทำร่วมกับผู้อื่น มีสังคมที่มากกว่าตัวเองจริงๆ

 

ต่างกับที่เคยเป็น เป็นความสงบในความวุ่นวาย ขณะที่คนอื่นกำลังวิ่ง กำลังวุ่น กำลังยุ่งกันไปหมด

เราจะมีช่วงเวลาที่อยู่กับตัวเองเยอะมาก คิดเยอะมาก ทั้งได้และไม่ได้คำตอบ

สมองคิดตลอดเวลา แต่เป็นการคิดคนเดียว รู้คนเดียว ยิ้มคนเดียว เศร้าคนเดียว เหงาคนเดียว

 

พอกลับมา ก็เลยรู้สึกโล่งๆ โหวงๆ แปลกๆ กลายเป็นความเคยชินกับสังคมค่าย สังคมเพื่อนไปซะแล้ว

ตอนนี้พอเห็นอะไร เจออะไร ก็หวั่นไหว อ่อนไหวง่ายไปซะหมด

 

พาลคิดไปถึงเรื่องราวเก่าๆ ความรู้สึกเก่าๆ (หมายถึงบรรยากาศและอารมณ์เดิมๆ ย้อนอดีตไปอีกอ่ะนะ)

 

สรุปว่า ตอนนี้ยอมรับล่ะ ว่าเหงา (คิดถึงค่าย คิดถึงอารมณ์เก่าๆ)

 

แต่ชีวิตเราก็ยังต้องดำเนินต่อไป

จะว่าไป การคิดถึงค่ายมันคงเป็นอาการหนึ่งที่เราใช้มันทดแทนอะไรบางอย่างที่ขาดหายหรือเคยสูญเสียไปในชีวิตหรือเปล่า??

 

ในที่สุด เราก็ต้องดึงอารมณ์ ความคิด ความรู้สึกของตัวเองเข้าสู่ความเป็นจริงและปัจจุบันอยู่ดี