ทุกครั้งที่อ่านหนังสือจบไปแต่ละเล่ม เรื่องแต่ละเรื่อง ก็ล้วนแต่ให้เกิดแรงบันดาลใจอยากจะเขียนหนังสือขึ้นมากับเขาบ้าง
ไม่ได้คาดหวังว่าต้องถึงขนาดเป็นเรื่องยาวนักหนา แต่ไม่ว่ากี่ทีกี่หนที่เริ่มเขียนไปได้ไม่เท่าไหร่
ก็ยังไม่เคยสำเร็จ หรือเขียนไปได้เรื่องได้ราวมากกว่ามหากาพย์แห่งชีวิตที่ต้องเขียนส่งอาจารย์กว่า 50 หน้าไปได้เลย
คิดว่าคงมีวันใดวันหนึ่ง ที่ฉันจะมีงานเขียนออกมาเป็นรูปเป็นร่างบ้างแหละ ไม่ได้หวังว่าต้องเป็นผลงานที่ออกเผยแพร่สู่สาธารณชนก็ได้
แค่เก็บไว้เป็นความทรงจำลึกๆ ความประทับใจดีๆ ของตัวเองเงียบๆ คนเดียวก็เพียงพอ

 

เราคงไม่จำเป็นต้องไปคาดหวังการยอมรับจากใครๆ (ให้ผิดหวังเล่นดีกว่า)
แค่ตัวเองรู้จักและยอมรับตัวเองก็น่าจะเป็นความสุขเล็กๆ ให้อิ่มอกอุ่นใจได้พอแล้ว

 

ความคาดหวังมักจะมาพร้อมความผิดหวัง ไม่เห็นจะมีสักครั้งที่สมหวังได้เต็มร้อย แม้จะสมหวังสักครั้ง คนเราก็ยังต้องอยากนู่นอยากนี่เรื่อยไปอยู่ดี
ฉะนั้นจะไปตั้งความหวังอะไรให้มันมากมายไปใย
ยิ่งถ้าความคาดหวังนั้นขึ้นอยู่กับผู้อื่นด้วยแล้ว ก็ยิ่งเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้เลย พาลจะนำพาความเจ็บช้ำใจมาให้ตัวเองเปล่าๆ

 

แต่ความคาดหวังกับเป้าหมายก็ไม่เหมือนกันนะ ถึงอย่างไรฉันก็คิดว่าเราก็ยังคงต้องมีเป้าหมายเพื่อเป็นแรงจูงใจให้เราเดินต่อไป ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่อยู่ดี
อีกทั้งเป้าหมาย ยังจะช่วยให้เราค้นหา วางแผน สร้างเส้นทางเดินไปให้ถึงอีกด้วย
ก็ในเมื่อโลกยังเปลี่ยนไปทุกวัน ถ้าเราไม่เดินไปพร้อมกันหรือเดินไปรอข้างหน้า แล้วเราจะยอมถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ

 

ชีวิตคนเราไม่มีสูตรสำเร็จที่ตายตัว แน่นอน แต่ื่เชื่อแน่ว่า แต่ละคนย่อมมีูสูตรลับเฉพาะตัวที่ยากจะเลียนแบบ
ก็ขนาดคู่แฝดที่คลานตามกันมาแค่ไม่กี่นาที ยังไม่มีชีวิตที่ถอดแบบเหมือนกันเป๊ะเลย
ก็ชีวิตเราไม่ใช่สิ่งของที่จะ copy ออกมาจากพิมพ์เดียวกันเหมือนโรงงานได้นี่
ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่าเป็นตัวเอง และยอมรับสิ่งที่คนอื่นเป็นด้วย
(NObody be a perfect man) -- (มีใครคุ้นๆ ประโยคนี้มั๊ย :P)
ในเมื่อเขาไม่ใช่เรา เราก็ไม่ใช่ใคร ในเมื่อไม่ได้เป็นคนๆ เดียวกัน แต่อยู่ในสังคมเดียวกัน
ทำอย่างไรจะเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ให้มันสุขด้วยกันทั้งเราและเขา ไม่ใช่สุขบนทุกข์ของใคร