| INaYZeR 的个人资料~INaYZeR~日志列表 |  工具  帮助 |
|
5月26日 คิดถึง...
5月24日 คนแปลกหน้าอ่านะ อยู่ ๆ ก็มีเรื่องมาให้ตื่นเต้นอ่ะ
อย่าง งง มาก ๆ อ่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ระหว่างที่กำลังเดินกลับมาที่หอ ที่พระโขนงอ่ะนะ
ก้อเดินจากบีทีเอสมาเรื่อย ๆ ฟังวิทยุอยู่ ก็เลยไม่ค่อยได้ยินเสียงจากภายนอกเท่าไหร่
แล้วพอถึงตรงพระโขนง ที่มีของขายเยอะ ๆ อ่า
ก็รู้สึกว่ามีใครมาเรียก "น้อง ๆ" อยู่ข้างหลัง
ก็เลยหันไปดู
ก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งใส่แว่นกันแดดอันใหญ่ ๆ นั่นล่ะ ที่เรียกเรา (ลักษณะท่าทาง การแต่งตัวก็โอเคนะ แต่ก็ไม่น่าไว้ใจอยู่ดี)
ด้วยความงง หน้าตาก็คงจะงง คิดในใจ "ใครหว่า ไม่รู้จัก เรียกทำไม"
ก็เลยมองเค้าด้วยหน้าตาเอ๋อเหรอ
แล้วพี่แกก็เริ่มบมสนทนาดังนี้
??? : น้องครับ ไม่ต้องกลัวครับ (อีตาบ้า ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จัก กลัวดิเว้ย)
nay : (ก็ยังมองเฉย ๆ สายตาถามว่าเรียกทำไม)
??? : คือ... น้องน่ารักมากเลยพี่อยากรู้จักอ่ะครับ พี่ทำงานอยู่แกรมมี่น่ะ
??? : น้องเรียนที่ไหนครับ
nay : ธรรมศาสตร์...ค่ะ
??? : ปีไร
nay : ปี 3
??? : คณะไรครับ
nay : สังคมสงเคราะห์ (เอ่อ...เอาไงดีวะ จะมาไม้ไหนเนี่ย แล้วตูจาบอกมันทำไมล่ะ เออะ..เพิ่งจาคิดได้)
??? : คือบ้านพี่อยู่แถวเอกมัยน่ะ ....(พูดไรก็ไม่รู้จำไม่ได้) เออ..แล้วน้องอยู่แถวไหนอ่ะ มาทำอะไรแถวนี้
nay : ก้อ...ฝึกงาน
??? : แล้วน้องอายุเท่าไหร่แล้ว
nay : 20 (แล้วมัน เอ้ย เค้าก้อได้พูดขึ้นมาว่า 22) (แป่ว.. ตกลงชั้นหน้าแก่หรือคำนวณอายุผิดกันแน่ฟะ)
??? : แล้วน้องอยู่แถวไหนอ่ะ
nay : แถวนี้แหละ (จะทำไม)
??? : อยู่กับใครเหรอ
nay : ... (เอาไงดีวะ) เพื่อน
แล้วเราก้อเลยมองหน้าประมาณว่าจะเอาไง ปล่อยชั้นไปซะทีสิเฟ่ย
เค้าก็ประมาณถือโทรศัพท์เหมือนเตรียมกดเบอร์อ่ะ
??? : เนี่ยพี่เรียนโทอยู่ RBAC อายุ 25 แล้ว เป็นเพื่อนปั๊บด้วย ปั๊บ โปเตโต้น่ะ (เออ..รู้จัก แล้วไง) พี่เดินแบบด้วยน่ะ
อืม... พี่ถอดแว่นก็ได้ เป็นไง ถอดแว่นแล้วขี้เหร่มั๊ย (เออ ..จะขี้เหร่หรือหล่อ ก็ไม่อยากคุยเฟ่ย ไม่รู้จัก)
คือ...พี่อยากรู้จักน่ะ ขอเบอร์หน่อยสิ (สายตาเราคงประมาณ "ไม่" อย่างเดียวมั้ง) เป็นเพื่อนกันก็ได้ครับ
คุยกันเฉย ๆ
nay : อ่ะ.. เอ่อ.. คือ..(ติดอ่างไปแล้ว คิดคำพูดอยู่) (คิดไม่ออกเฟ่ย) ปกติก็ไม่เคยให้เบอร์คนไม่รู้จักอ่ะ
มองหน้าประมาณ "ไม่มีทาง" ปล่อยชั้นไปซะที จริง ๆ คงหน้าตาออกกลัว ๆ ด้วยมั้ง ก็กลัวจริง ๆ แหละ ไม่รู้จามาไม้ไหน
จะบอกว่าเอาไว้วันหลังก็ไม่ได้ มันคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ เอาไงดี
nay : ไม่ดีกว่า เอ่อ.. (อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หันซ้ายหันขวา)(ไม่รู้เหมือนกันว่า หน้าตาตอนนั้นอารมณ์ไหนกันแน่ คงทั้งดุทั้งกลัวมั้ง)
??? : งั้นไม่เปนไรครับ
nay : (เยส) รีบหันหลังใส่หูฟัง ไปดีกว่า เฮ้อ...
หิว ๆ อยู่ หายหิวเลย
แต่ก็ยังไม่วายหันกลับไปมอง ตามมารึเปล่าว้า..
เฮ้อ...ก็นับว่าโชคดีนะ ที่เป็นตอนกลางวัน และคนก็ค่อนข้างพลุกพล่าน
ถึงจะจริงหรือไม่จริงก็เหอะ แต่ใครจะไปเชื่อว้า คนไม่เคยรู้จักกันซะหน่อย
แล้วหน้าตากะสภาพอย่างงี้ จะหน้าตาดีถึงขนาดคนเดินถนนอยู่เข้ามาขอเบอร์ ก็เวอร์ไปล่ะ
เอาเป็นว่าก็ผ่านมาแล้ว ตอนนี้ก็กลายเป็นขำ ๆ ไปล่ะ
แต่ตอนนั้นนี่ สมองทำงานหนักยิ่งกว่าทำข้อสอบซะที
เฮ้อ...คลาดแคล้ว ๆ
ไม่มีไรหรอก ประมาณว่าอยากเล่าให้ใครสักคนฟัง แต่ ณ บัด now โทรศัพท์ยังโทรไม่ได้อ่ะ 5月17日 รู้สึก...เซ็ง เศร้า เบื่อมากมาย
ชีวิตนี้ มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย
สเปซนี้เคยได้อัพอะไรดี ๆ กับเค้าบ้างรึเปล่า
แต่อย่างว่าอ่ะนะ เวลามีเรื่องดี ๆ ก็ไม่เคยจะมาอัพอยู่ดี
แล้วจะบ่นไปเพื่อ...
..ก็มันเซ็งนี่หว่า..
แต่จะไปโทษใครได้ ทำตัวเองทั้งนั้นแหละ
ใช่มั๊ยล่ะ
ใครใช้ให้ "หาเหาใส่หัว" ล่ะ
ทีนี้ แล้วก็ถึงเวลาที่จะ "เอาตัวไม่รอด" สิ
เบื่อมากมายกับคำว่า "ความรับผิดชอบ"
มีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ถ้าไม่มีซะเลยบ้างจะได้มั๊ยล่ะ
หรือว่ามันก็ "ไม่มี" ซะเลย อยู่แล้วจริง ๆ
ไม่อยากจะบ่น ไม่อยากจะพูด
แต่ ณ จุดนี้ มันก็ไม่ไหวแล้วอ่ะ
ใครจะว่าอะไรก็เอาเหอะ
มัน "ดี" ได้แค่นี้แหละ
คนอย่าง "เน" อ่ะ
ในเมื่อมัน หยุดไม่ได้ ...ก็เดินต่อไปให้ไหวละกัน
ไม่มีใครช่วยอะไร...ได้หรอก
ป.ล. (ใครอยากจะด่าอะไร ก็ช่วยด่ามาเลยตรง ๆ ละกัน)
รับได้อยู่แล้ว พูดออกมาเหอะ
ขอ "ความจริง" ละกัน
โลกนี้ยังมีอยู่รึเปล่า?!?!?
5月8日 เหงา..อย่างไม่มีเหตุผลเหอ ๆ ไม่ได้อัพมานานมากมาย
ก้อ..นะ อย่างที่ตั้งชื่อเรื่องน่ะแหละ
เหงา..อย่างไม่มีหตุผล
ทั้งที่ปกติ เวลาที่รู้สึกเหงา ๆ ว่าง ๆ พอมีงานทำก้อจะหายไปเอง
แต่ตอนนี้ งานก็มีให้ทำเยอะแยะมากมายจนทำไม่ทัน
แต่ก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดี มันอาจจะเป็นเพราะเหนื่อยด้วยมั้ง
แต่ความเหนื่อย..พอได้พัก มันก็หาย
แต่ความเหงา..นี่สิ ไม่ไม่ได้หายไปด้วยเลย
เอ..หรือว่ามันจะเป็นความรู้สึกอย่างอื่นที่เราก็ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรเหมือนกัน
แต่ก็เดาว่ามันคือ "ความเหงา" ไปก่อนละกัน
เคยคิดว่า จะไม่อัพสเปซแล้ว
แต่ก็ไม่รู้ทำไม มันอยากอัพขึ้นมาอีก
รู้แล้วล่ะว่าทำไมความรู้สึกระหว่างการเขียนไดอารี่กับเขียนสเปซมันต่างกัน
อาจเป็นเพราะการอัพสเปซ มันเหมือนมีคนที่รับฟังเราอยู่ละมั้ง
ทั้งที่ความเป็นจริง จะมีคนเข้ามาอ่านหรือไม่ก็ตาม
เจ้าความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้เนี่ย
แค่จะชวนใครซักคนไปเที่ยวกัน ยังไม่รู้จะชวนใครเลยอ่า
หรืออยากจะคุย หรือปรึกษาเรื่องบางอย่าง ก็รู้สึกว่าไม่มี
จริง ๆ แล้ว เราก็คุยกับเพื่อนสนิทเราได้อ่ะนะ แต่ด้วยความที่อยู่คนละที่
เค้าก็ได้แต่รับฟังเราได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถให้คำปรึกษาได้ เพราะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นั้น ๆ กับเราเอง
แต่ยังไงก็ขอบใจ "เพื่อน" ที่อยู่กับเราเสมอมานะ
ทั้ง ๆ ที่ เราไม่ใช่คนที่มีความลับอะไรมากมาย
แต่เมื่อโตขึ้น มีเรื่องราวผ่านมาในชีวิตมากขึ้น
ก็ต้องมีเรื่องที่บางครั้งก็ไม่สามารถบอกใคร หรืออธิบายให้ใครเข้าใจได้
บางที ก็รู้สึกไม่รู้จะพูดไปให้เค้าต้องมาคิดหรือเครียดไปกับเราด้วยทำไม
หรือจะพูดไปแล้ว เค้าจะคิดว่ามาพูดให้เค้าฟังทำไม (รึเปล่า)
หรือจะพูดกับใครดี ที่เค้าจะฟังเราได้
อ่ะนะ ความคิดเริ่มสับสนวุ่นวายอีกแล้ว
บางที...ก็อยากมีคนอยู่ใกล้ ๆ ที่เข้าใจเรา
บางครั้ง...ก็ไม่อยากมีใครให้วุ่นวายใจ
บางที...ก็รู้สึกมีเพื่อนมากมาย
บางครั้ง...ก็รู้สึกว่าไม่มีใครสักคน
บางที...ก็สับสนในความคิดและความรู้สึกของตัวเอง
บางครั้ง...ก็แน่ใจในสิ่งที่เป็น
บางที...ก็ไม่แน่ใจในสิ่งที่ควรทำและอยากทำ
บางครั้ง...ก็อยากทำอะไรที่มันไม่ผิดแต่ก็ไม่ถูกดูบ้าง
สุดท้าย...ก็เป็นแบบเดิม ๆ ที่เคยเป็น
ที่ไม่รู้ว่า
บางที...จะเปลี่ยนอะไรไปเพื่อใคร
หรือบางครั้ง...จะเปลี่ยนไปทำไมกัน
อยากมีคนที่ "เรารัก" และ "รักเรา"
จริง ๆ ซะที
แต่ความรัก มีส่วนประกอบ . . . ที่ดึงออกมาได้จากตัวสะกด
. . . ซึ่งก็คือ ร.เรือ กับ ก.ไก่ นั่นเอง . . . ร.เรือ คือ . . . รอคอย ส่วน ก.ไก่ คือ . . . กันและกัน ตอนนี้ทีทำได้ คือ
อย่าวิ่งตามความรัก พอถึงเวลามันก็มาหาเราเองแหละ
ป.ล. จากเหงา ๆ มาเป็นรัก ๆ ได้ไง
แป่ว!! งงเหมือนกัน
ป.ล. แต่ช่างเหอะ สรุปว่ามันคือความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้
แล้วเราเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับ ความรัก แต่ประการใดนะ แค่เขียนแล้วมันเพลิน โยงไปได้ไงไม่รู้
ก็ความรู้สึกคนเรามันก็มีอยู่ไม่กี่อย่างเองนี่นา รัก โลภ โกรธ หลง เป็นเรื่องธรรมดาเนอะ |
|
|
