ขึ้นชื่อเรื่องเอาไว้ซะเหมือนว่างมากมายเลยเนอะ แต่มันน่าเบื่อตัวเองชะมัด พอไม่มีกำหนดเส้นตายว่าจะต้องทำอะไรให้เสร็จสิ้นมาบังคับ

มันก็เหมือนมีเวลาว่างซะมากมาย ทั้งๆ ที่วันนี้ก็เพิ่งจะรู้สึกว่าไม่ต้องทำอะไรที่สำคัญแค่ครึ่งวันเท่านั้น แต่ทุกอย่างทำไมมันดูน่าเบื่อไปหมดก็ไม่รู้

ที่จริงแล้ว ก็มีอะไรให้ทำอีกตั้งหลายอย่าง หนังสือยังไม่ได้อ่านอีกหลายเล่ม หนัง ซีดีที่ซื้อมาก็ยังไม่ได้ดูไม่ได้แตะเลย แต่กลับไม่อยากทำอะไรซักอย่างเลย

เหมือนอยากมีคนคุยด้วย แต่ก็ไม่อยากคุยกะใครเลย เป็นมนุษย์สับสนตัวเองตลอดเวลา

 

นั่งเล่นๆ แล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองอนาคตตัวเองที่ดูเหมือนว่างเปล่า (ก็ไม่ได้ว่างซะทีเดียวนี่) ขมุกขมัว ยังไม่เห็นอะไรที่ชัดเจน ต้องการอะไรในชีวิต คิดอะไรอยู่

ก็พยายามคิดและหาตลอดเวลา แต่กลับรู้สึกว่าคำตอบที่ได้ บางทีก็เป็นเหมือนคำตอบที่ปลอบหรือหลอกตัวเองไปวันๆ

 

เริ่มรู้สึกอยากกลับบ้าน กลับไปค้นหาที่มา ไปหารากตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหนังสือที่อ่าน งานที่ทำ หรือเพราะอะไรเหมือนกันที่ทำให้คิดแบบนี้

แล้วถ้ากลับไปแล้วจะได้อะไร ทำอะไรอย่างตัวเองต้องการหรือเปล่า (ไม่มีใครรู้ ถ้าไม่ลองทำ ต้องมีคนคิดแบบนี้แน่ๆ)

 

วังวน ภายเรือในอ่างแบบนี้มานานหลายเดือนแล้ว ถามว่าได้อะไรมั๊ย กับการถามตัวเองตลอดเวลาที่ผ่านมานี้

ที่จริงแล้วก็ได้ทุกครั้ง แต่แต่ละครั้ง มันก็มีเหตุการณ์ที่เข้ามาเป็นตัวแปรกับการตัดสินใจและการใช้ชีวิตเสมอ

 

เขียนแต่ละครั้ง ไม่ได้ต้องการอะไร แค่อยากระบายความคิดบางอย่างออกมา โดยไม่ต้องมีการตอบสนองกลับทันที

เผื่อจะมีความคิดใหม่ๆ ที่ดีกว่า จะได้เคลียร์ที่ว่างในสมองได้บ้าง

 

ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถกว่าใคร ไม่ได้คิดว่าเข้าใจใครได้ทั้งหมด

แต่บางทีเราก็อยากอยู่ในโลกของเรา (คงมีคนคิดว่ามากไปป่ะ) ก็แค่นั้น

บางทีก็เบื่อตัวเองนะ กับความรู้สึกแบบนี้ ที่บางทีก็กระทบกับคนอื่น แต่ก็แค่รู้สึกสบายดี แค่นั้น