ป.ล. ลืมไปว่าถึงยังไง คนเราทุกคนก็ต่างมีความรักอยู่ในหัวใจกันอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นก็คงไม่สำคัญหรอกที่เราจะมีหรือไม่มีความรักในแบบที่คนทั่วไปเข้าใจอยู่ก็ตาม

สายฝนกับหยดน้ำตา
คงสภาพความรู้สึกที่คล้ายกัน
สายฝนมักมากับท้องฟ้าที่ดำทมึนและแสนเศร้า

น้ำตามักมากับความเหงาถึงใครซักคนที่ไม่ยอมจางหายไปจากใจ
เวลาน้ำตามันจะพาลไหล..สายฝนอาจช่วยปกปิดรอยคราบน้ำตาได้

ทั้งสองสิ่งจึงเป็นเสมือนสิ่งเตือนใจให้เรารู้ว่า ชีวิตเราคงต้องมีหลายๆครั้งที่ต้อง

เผชิญกับสายฝนและหยาดน้ำตา

และทั้งสองเช่นกันก็เป็นสิ่งที่จะปลอบเราว่า ฟ้าหลังฝนย่อมมีสายรุ้งอันสดใส
หลังคราบน้ำตาก็ต้องมีสิ่งที่ดีกว่ารอคอยเราอยู่ข้างหน้า.......

:-( :-)

ชอบอ่ะ

ถึงจะเพิ่งผ่านวาเลนไทน์มาก็ไม่อยากอัพแต่เรื่องความรักแบบหนุ่มสาวหรอกนะ

ถึงแม้ความรักแบบนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

แต่ก็คงไม่ใช่ทั้งหมดใช่มั๊ยล่ะ

ไม่ว่ายังไงก็ขอให้ทุกคน

"มีความสุขกับความรักมาก ๆ นะ แล้วอย่าลืมรักตัวเองด้วยล่ะ"

อยากที่บอกตั้งแต่แรก ตอนนี้ชีวิตมีความเปลี่ยนแปลงมากมาย

แต่ถ้าปัจจุบัน ณ เวลานี้ คงไม่พ้นเรื่องงาน สอบ และชุมนุม

ที่เล่นเอาเหนื่อยสุด ๆ เลยเหมือนกัน

ไม่เคยไม่ได้นอนเกือบทั้งอาทิตย์แบบนี้มาก่อนเลย

แต่ยังไงก็ต้อง fight ๆ fight กันต่อไปล่ะนะ

เป็นกำลังใจให้ตัวเองและทุกคนด้วย

ป.ล. ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการมาเขียนสเปซแบบนี้

เป็นเรื่องที่ควรทำรึเปล่า

เพราะบางทีก็ไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรเล่าเรื่องไหนดี

ทั้งที่เราก็ไม่ค่อยมีความลับอะไรหรอก ใครถามอะไรก็เล่าได้ (เฉพาะเรื่องของตัวเองอ่ะนะ)

แต่ถ้าไม่มีใครถามก็ไม่รู้จะเล่าไปทำไมใช่มั๊ยล่ะ

ที่เขียนก่อนหน้านี้คงเพราะอยากระบายมากกว่า

แต่ตอนนี้ก็มีไดอารี่เป็นของตัวเองแล้ว แม้บางวันอาจจะไม่ได้เขียนบ้างก็เหอะ

ก็คงไม่ค่อยได้มาอัพสเปซบ่อยเหมือนเดิมแล้วล่ะ

ป.ล. ดีใจที่สุดที่มีครอบครัวและเพื่อนแบบนี้

เรื่องจะอัพมันก็ไม่ค่อยมีเท่าไหร่  ก็เพิ่งอัพไปเมื่อวานเองนี่

แถมพิมพ์ก็ไม่ค่อยถนัด  เพราะเมื่อวาน  (แอบ)  ไปต่อเล็บมาล่ะ

พรุ่งนี้แม่เห็นจะว่าไงเนี่ย  กลัวโดนดุชะมัด

แต่มันอยากทำนี่  นาน ๆ  จะได้ไปเดินตลาดนัดตอนที่ร้านว่าง ๆ  ซะที

แต่ว่า  ตอนนี้เริ่มเสียดายตังค์แล้วล่ะ  วันนี้เลยไม่มีตังค์ไปเที่ยวเลย

 

ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว  แต่ว่า...ว่างจังเลย  ไม่มีไรทำ

บ้านก็ไม่ได้กลับ  เพราะแม่จะมารับพรุ่งนี้พร้อมผองเพื่อน

ได้ข่าวว่าวันนี้  เพื่อน ๆ  ที่ส.ญ.นัดกันไปโรงเรียน

ไม่รู้ว่ามีใครไปบ้าง  ทำไมไม่เห็นมีใครบอกไรเราเลยนะ

แต่อาจเป็นเพราะว่าไม่มีใครรู้เบอร์  ก็ไม่ได้บอกใครนี่หว่า  (แป่ว)

แล้วจะโทษใครเนี่ย  สมควร!! 

 

อยากเจอแนนจัง  ชั้นไม่ได้เจอแกมาเกือบปีแล้วนะ  คิดถึงเว้ย

ตอนแรกคิดว่ากลับมาจากปีใหม่แล้วจะไปหาซะหน่อย

แต่งานเจ้ากรรม  ทำไมมันเยอะแยะอย่างนี้

เซ็งเลย  อดไป  ไม่เป็นไร  คราวหน้ายังมี

สักวัน  ชั้นคงได้เจอแก...

 

นั่งเลยเนทไป  เลยมีไรมาอ่านเล่น ๆ  แหละ  ไม่ได้หมกมุ่นเรื่องนี้นะ  แค่มันบังเอิญ

 

6 สิ่งมหัศจรรย์เกี่ยวกับความรัก Contributed by Funky ตั้งแต่ วันศุกร์, 29 ธันวาคม 2006 @ 12:00:08 ICT

1. คนที่ใช่ ไม่ได้มีเพียงคนเดียว ถ้าคุณคิดว่าคุณทำคู่แท้หลุดมือไปแล้วล่ะก็ อย่าเสียใจไปเลย โลกนี้เต็มไปด้วยผู้ชายที่มีแนวโน้มจะเป็นคนที่ใช่เยอะแยะ "เหตุผลที่ผู้หญิงมากมายทุกข์ใจจากการเดทก็เพราะพวกเธอเชื่อว่าโลกนี้มีผู้ชายแค่คนเดียวที่ถูกสร้างมาเพื่อเธอ" แต่นั่นไม่จริงหรอก ถึงเราจะกำหนดสเป็คและคาดหวังว่าเราต้องการอะไรและผู้ชายแบบไหน แต่ถ้ามีใครสักคนผ่านเข้ามาที่ใกล้เคียงกับมาตรฐาน กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดที่เราวางไว้ก็จะกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเอง 2. รักแรกพบมีจริง มันเป็นไปได้ที่เราจะรักใครซักคนที่เพิ่งเจอแค่แป๊ปเดียว "ทางชีวภาพสัตว์ต้องหาคู่ให้ได้ก่อนฤดูผสมพันธุ์สิ้นสุด ก็เลยต้องถูกตาต้องใจกันอย่างเร็ว" ในเมื่อสมองเราก็ส่งสารแบบนั้น เราก็เลยสามารถตอบโต้ตัวกระตุ้นอย่างความชอบ ภาษากายและความเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว 3. อยู่ห่างๆ กันบ้างก็ดี ในขณะที่คุณกำลังคลั่งรักหัวปักหัวปำ สิ่งที่คุณอยากทำก็คืออยากเอาอกเอาใจเขา และอยากเกาะติดเขาแจได้ทั้งวันทั้งคืน "การอยู่ห่างกันทำให้สารเคมีแห่งความรักอย่างโดพามีนและนอเรฟฟินเนฟฟิลในสมองเพิ่มผลผลิต" ดังนั้น ไม่เป็นไรหรอกที่จะไม่นัดเจอเขาคืนวันอังคาร ถ้าคุณจะต้องเจอเขาวันพุธ มองแบบนี้ซิ มันจะทำให้การพบกันตอนสุดสัปดาห์ของคุณเร่าร้อนกว่าเดิม 4. ความรักไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ ความรักกระตุ้นสมองส่วนที่สัมพันธ์กับการจดจ่อไปที่แรงจูงใจ และแรงผลักดันเพื่อจะชนะรางวัล เช่นอาหารหรือเซ็กซ์ ซึ่งตรงข้ามกับสมองส่วนความรู้สึก เช่นความสุขหรือความเศร้า ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าทำไมเราถึงว้าวุ่นใจเป็นพิเศษสำหรับคนที่ทำให้ชีพจรเราเต้นรัว 5. ความรักเป็นสิ่งเสพติด เมื่อเราดูรูปคนรักเก่า ส่วนของสมองที่เกี่ยวข้องกับการเสพติดแอคทีฟเป็นพิเศษเลย โดพามีนถูกหลั่งออกมา แล้วเราก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มจิตใจหวั่นไหวล่องลอยอย่างแรงเหมือนใช้ยาเสพติดเลย นั่นคือสาเหตุที่เราโหยหาหวานใจเราไง 6. ผู้ชายรักง่ายกว่าผู้หญิง เรามีแนวโน้มจะคิดว่าผู้หญิงรีบร้อนที่จะมีรัก แต่ความจริงผู้ชายเป็นอย่างนั้นมากกว่า "สมองผู้ชายติดตั้งสัญญาณเกี่ยวกับการมองเห็นมากกว่า" ดังนั้น เมื่อหนุ่มเห็นสาวที่ทำให้เครื่องเขาติด ก็จะมีแรงไปกระตุ้นสมองส่วนพิเศษที่มีเฉพาะในเพศชาย

 

อ่านขำ ๆ  นะ  (เหอ ๆ)

HaPpY  NeW  YeAr  2007

1  ปีผ่านไปนี่มันเร็วจริง ๆ  มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะแยะมากมาย

 

 

ตอนนี้กำลังสอบอยู่  ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายากหรือง่ายเหมือนกันนะ

แต่ที่รู้ ๆ  คือทำไมมันรู้จะอ่านอะไรเลยอ่ะ   ไม่ใช่ว่าเก่งแบบข้ารู้แล้ว  ไม่ต้องอ่านนะ

แต่มันไม่มีชีทจะอ่านอ่ะดิ  เซ็งสุด ๆ  แล้วงี้จะเอาอะไรไปสอบเนี่ย

ไอ้  lecture ที่มีมันก็ไม่ครบซะอีก  ต่อไปหนูจะไม่โดดแล้ว  (เหอ ๆ)  เห็นพูดงี้มา 3 เทอม

อาจารย์ก็นะ  ไม่บอกแนวข้อสอบมั่งเลย  อ่านมันเข้าไปก็แล้วกัน  เฮ้อ...

เกรดออกครบแล้ว  แต่ทำไมมันไม่มีเอให้ชื่นใจมั่งเลยอ่ะ 

คนอื่นเค้าเรียนวิชาคณะ  วิชาภาคกันแล้วเกรดขึ้นเอา ๆ  แต่ดิฉัน  ลดเอา ๆ แล้วมันจะถึงที่ตั้งใจไว้มั๊ยเนี่ย

 

 

พอดีกว่า  พูดเรื่องเรียนเยอะ ๆ  เดี๋ยวเครียด  ปีใหม่นี้  เพื่อน ๆ  พี่ ๆ  กรุ๊ปเดิมจะไปเที่ยวที่บ้านอีกแล้ว

ก็ดีเหมือนกันจะได้ฉลองปีใหม่กับเพื่อน ๆ  มั่ง  ทุกปีก็อยู่แต่บ้าน 

นั่งดูทีวีคนเดียวกะโทรศัพท์ happy new year ชาวบ้านเค้า

จากที่คิดว่า  ปีนี้อาจจะเหงาสุด ๆ  แต่ก็คิดว่าคงจะไม่แล้วล่ะ

สวัสดีปีใหม่ทุกคนนะ  ขอให้มีความสุขมาก ๆ  คิดอะไรก็สมปรารถนานะ

 

 

 

 

 

และเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นในปีนี้  ก็ทำให้เรารู้สึกว่า

รักแม่มากมาย  มากขึ้น  มาก ๆ  เลย

 

 

วันนี้..เราอาจจะรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่งจนคิดว่าเราขาดเขาไม่ได้ แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป สักวันเราจะรู้ว่า

สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้ เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เข้ามาเติมชีวิตเราไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตเรา

วันหนึ่ง...หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าเราพึงพอใจ ปรารถนา ต้องการ ขาดไม่ได้ เราก้อจะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก

เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไปจะสอนเราได้เองว่าความผูกพันกับสิ่งใด ๆ ในช่วงเวลาหนึ่งจะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ

อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปลุ่มหลง

มีคนบอกว่า...

ถ้าเรามีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น คือ ความรัก
ถ้าเราเศร้า เหงา อยากเจอ พูดคุย คือ ความรัก
ถ้าเราร้อนรนที่เขาอยู่กับใคร ๆ ที่ไม่ใช่คุณ คือ ความใคร่ อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว
ถ้าเราท้อหมดกำลังใจ เค้าลูบหลัง ดูแล คือ ความรักที่บริสุทธิ์
ถ้าเราเข้าหาแต่เค้าหนี คือ ความใคร่ที่หมดเยื่อใยแล้ว
ถ้าเราหนีแต่เค้าวิ่งตามมา คือ ความรักที่ยังไม่มีจุดจบ
ถ้าเราร้องไห้ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ คุณคือ คนโง่และบ้าอย่างน่าอาย
แต่ถ้าเราพอใจ...จงรักและมอบความรักให้กับเค้า แม้มันจะไม่กลับมาหาเราก้อตาม

**จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้ ดีกว่ามานั่งเสียใจในวันหน้า**

แม้กระทั่งเรื่องของ  ความรัก 

... มีใครคนหนึ่งกำลังมีปัญหาเรื่องความรัก

หนึ่ง     -  เขารู้ว่าพอพูดไปแล้ว  เธอก็จะว่าแก้ตัว  เขาก็จะบอกว่า  แล้วให้ทำไง  พอเธอพูดว่า  ก็  clear  สิ  เขาก็จะพูดว่าจะ  clear  อะไร  ไม่มีอะไรต้อง  clear

             (ดูมันสิ  พูดยังกะเป็นตัวเองเชียว)

เธอ     -  ก็เราพยายามถาม  พยายามคุยไปหมดแล้ว  แต่ตอนนั้น  ทำไมไม่พูดล่ะ  เงียบทำไม

หนึ่ง     -  ก็ขอคุยใหม่สิ

เธอ     -  (เหนื่อย)  ทำไม  ถามแล้วก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี  เรารู้...ว่าเรื่องที่เราเจอมันอาจจะไม่ได้มากมายอะไร  แต่เราก็ไม่อยากจะเจอเรื่องที่มากมายกว่านี้ทีหลัง 

             เรายอมเสียใจตั้งแต่วันนี้ดีกว่า

หนึ่ง     -  อย่าลืมนะว่าผู้ชายคนหนึ่งอาจรักผู้หญิงคนหนึ่งมากกว่าที่ผู้หญิงคนนั้นรับรู้  เพราะผู้หญิงคนนั้นมีค่าที่สุด  แต่บางครั้งก็ถูกใครบางคนปิดหูปิดตาก็ได้ 

             ทำให้มองเพชรเป็นถ่าน  มองถ่านเป็นเพชร  ยังไง  เพชรก็คือเพชรอยู่วันยังค่ำ

เธอ     -  (โห  ดูเปรียบซะเวอร์  เราก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครมากมายขนาดนั้น  เราก็คนธรรมดา  อาจจะมีใครที่ดีกว่าเราก็ได้)

สอง     -  ผู้ชายคนนี้เขารับรู้ความรู้สึกเธอทุกอย่าง...แต่เขาก็ยังทำตัวและความรู้สึกเฉย ๆ  อยู่เลย

หนึ่ง     -  เพราะเขารู้ว่าสักวันถ่านอาจกลายเป็นเพชร  แต่ในที่สุดเขาก็ต้องรู้ว่ามันไม่มีทางที่จะทำให้ถ่านกลายเป็นเพชร  เพชร  1  กะรัต  แต่  เธอมากกว่า  1 

             แต่เป็น  2,3,4,5,...

สอง     -  เขา  (ผู้ชายคนนี้)  รับรู้ไปแล้วว่าเป็น  "เพชร"  เพราะเขาเคยรู้สึกว่าตัวเองเสีย  "เพชร"  ไปแล้ว  แต่ยังไงก็ตาม  ผู้ชายทุกคนไม่เหมือนกันแต่ก็ยังบอกไม่ได้ว่า

             "รัก"  ของเขาเป็นแบบไหน

เธอ     -  โห  ดูเปรียบซะเวอร์  เราก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครมากมายขนาดนั้น  เราก็คนธรรมดา  อาจจะมีใครที่ดีกว่าเราก็ได้

หนึ่ง     -  อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ไปแย่งของใคร  ผู้ชายทุกคนก็ไม่เหมือนเขา  แต่สิ่งที่หมือนกันคือ  เขามีความรัก

 

ภาค  2

หนึ่ง     -  เมื่อนำน้ำตาล  1  ช้อนชาเติมลงในน้ำแล้วน้ำหวานขึ้น 

             คำถามคือ  มันหวานพอมั๊ยที่จะทำน้ำเชื่อม 

             คำตอบคือ  ไม่มีทางพอ  จึงต้องเติมช้อนที่  2,3,4,...  จนกว่าจะอิ่มตัว 

             การอิ่มตัวจะทำให้ทุกอย่างลงตัว  ไม่ต้องการอีก  แล้วจะเกิดความพอเพียง  เกิดการหยุดนิ่งในจุดที่ดีที่สุด  ที่หวานพอดีกับการเป็นน้ำเชื่อม

             ดังนั้น  ระหว่างที่เติมน้ำตาลทีละช้อน  ก็อย่าเพิ่งหวังว่า  เติม  1  ช้อนแล้วจะพอ  เติมไปเลยทีละหลาย ๆ  ช้อน  ปล่อยให้น้ำถูกเติมน้ำตาลไปเรื่อย ๆ 

             มิฉะนั้น  น้ำก็จะไม่อิ่มตัวสักที

สอง     -  ใครเป็นคนกำหนดความหวานของ  "น้ำ"  เธอ  หรือ  เขา  แต่ความแตกต่างมันขึ้นอยู่กับว่า  เขาหรือเธอไม่ได้มีประสาทรับรสที่เหมือนกัน 

             แล้วอะไรคือความพอเพียงของประสาทรับรสของเขาทั้งสองคน

หนึ่ง     -  อย่างไรก็ตามความหวานที่จะทำให้เขาและเธออิ่มตัว  ก็อยู่ที่เธอและเขา

             ขึ้นอยู่กับเธอจะเป็นคนเติมให้เขา  หรือ  ให้คนอื่นมาเติมให้เขา

             เช่นกันขึ้นอยู่กับเขาจะเป็นคนเติมให้เธอ  หรือ  จะให้คนอื่นมาเติมให้เธอ

             อิ่มตัว  ไม่อิ่มตัว  ก็ขึ้นอยู่กับเขา+เรา  หาร  2  จุดนี้แหละคือ  จุดดุลยภาพแห่งความอิ่มตัวของความหวาน

             เธอเติมน้ำตาลให้เขา  เขาเติมน้ำตาลให้เธอ  ต่างตนต่างให้  ต่อให้มีใครมาเติมเพิ่มมันก็ตกตะกอน  ไม่ละลาย  ไม่มีทางเข้ามาผสมกับใจของเรา

สอง     -  เมื่อไหร่ที่เขาถึงจุดดุลยภาพแห่งความอิ่มตัวไปแล้ว...  เขาจะหยุดให้ความหล่อลื่นกับ  "ความรัก"  จนกลายเป็นความฝืดเคืองและคลางแคลงใจของ  "เธอ"  ผู้นี้

             เพราะการที่เขาถึงจุดดุลยภาพแล้วนั้น  ทำให้เธอไว้วางใจจนกลายเป็นความเชื่อใจ 

             แต่ตรงกันข้าม  ความถึงจุดดุลยภาพแห่งความหวานของเขานั้นกลับเปิดทางให้มดเคลื่อนย้ายตะกอนที่ตกผลึกลงมา 

             ให้เดินทางไปละลายเพื่อกลายเป็นน้ำตาลก้อนใหม่ที่คอยเติมน้ำแก้วใหม่

หนึ่ง     -  การจะไปถึงจุดดุลยภาพนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย  ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย  ไม่ใช่เธอเพียงคนเดียว  เขาเพียงคนเดียว  แต่เป็นเราที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน

             ยิ่งผ่านเรื่องราวมากมายเท่าใด  จุดดุลยภาพยิ่งมีค่ามากเท่านั้น

             การที่เป็นเรา  คือ  การที่เป็นเรา  ดุลยภาพแห่งความหวาน  ดุลยภาพแห่งเรา  จะเป็นสิ่งที่ทำให้น้ำตาลที่เราเติมจะไม่มีวันหมด  เราจะเติมน้ำตาลไปเรื่อย ๆ 

             แม้มันจะตกผลึก  เหลือเฟือ  ก็ให้ตกผลึกแก่บุคคลรอบข้าง  พ่อ  แม่  เพื่อน  ญาติพี่น้อง  ซึ่งไม่สร้างความไม่สบายใจให้กับเรา

สอง     -  "อะไรมันหวานกว่ากัน"

สาม     -  สำหรับเราแล้ว  ความสมดุลและความหวานที่พอเหมาะนั้นไม่มีจริง 

             You  give  more  than  you  get  when  you  get  more  than  you  give

หนึ่ง     -  ถึงแม้ความหวานที่สมดุลจะไม่มีจริง  แต่มันคือ  อุดมคติ  ที่เราจะไปถึงหรือไปให้ใกล้ที่สุดนะ

             อุดมคติ  คือ  เป้าหมาย  ถ้าไม่มีเป้าหมายก็ไร้ซึ่งทิศทาง

หนึ่ง     -  เธออาจเป็นคนเติมความหวานให้กับเขาเอง  หรืออาจให้คนอื่นเติมให้เขาพร้อมกับเธอ

             แล้วในที่สุด  เขาก็คงต้องเลือกว่าเขาจะชอบน้ำตาลทรายขาวจาก.....  หรือน้ำตาลปีบจาก.....

             และในทางกลับกัน  เธอก็ทำได้  (มีสิทธิเลือกเหมือนกัน)  เพราะเธอมีความเป็นเธอในตัวเธอเอง

หนึ่ง     -  คนที่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป  ไม่ใช่เธอ  ไม่ใช่เขา  แต่เป็นคน  3  คน

 

หนึ่ง     -  เออ คนนั้นรู้หรือเปล่าว่า  เขามีแฟนแล้ว

สอง     -  รู้เต็ม ๆ  ประตูเลย  "ว่ามี"  แต่เขาไม่ยอมเคลียร์ตัวเอง  เพราะฐานความคิดของเขาถามว่า  ทำไม  จะโทรทำไม  มันผิดกับสิ่งที่เขารู้จักเธอ  ว่าเธอเป็นคนยังไง

             แล้วทำไมเขาไม่เชื่อใจเธอ

หนึ่ง     -  มันอยู่ใต้จิตสำนึกที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว  แต่มันจะออกมา  (แสดงออกมา)  เมื่อถึงเวลา

 

จบดีกว่า

 

ส่วนเรา  จะต้องเข้มแข็งให้ได้สักวัน 

(และในเร็ววันนี้ด้วย)

ตอนนี้อยู่เชียงใหม่แล้ว  มาถึงแต่เช้า  แอฟกับกอเลยต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปรับที่ขนส่งตั้งแต่เช้าด้วย  (ขอบใจนะเพื่อน) 

ตอนนี้ 2 คนนั้นก็เลยกำลังพักผ่อน  เราก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร  เลยมาอัพสเปซซะหน่อยดีกว่า

 

ก็ไม่มีอะไรมาก  แค่อยากมาเที่ยว  แต่ชวนใครก็ไม่มีใครมาด้วยนี่นา

ก็เลยมาเองซะงั้น  เดินทางไกลคนเดียวก็สนุกดีเหมือนกัน  (Please, Don't tell my mom.)

คิดไรไปเรื่อยเปื่อย

 

ชอบดาวที่นี่จังเลย  สวยมาก ๆ  ไม่เคยเห็นดาวที่ไหนได้ใกล้แล้วก็เยอะแบบนี้มาก่อน

ทั้งที่ตอนเด็ก ๆ  ก็เคยมาเที่ยว  แต่ก็นะ  ตอนนั้นยังเด็กอยู่นี่

เลยไม่ค่อยได้ใส่ใจเท่าไหร่

 

จริง ๆ  ก็อยากไปเที่ยวงานราชพฤกษ์นะ  แต่บัตรหน้างานแพงมาก ๆ

สงสัยจะไม่ได้ไปแน่เลย  แต่ไม่เป็นไร

ได้มาเที่ยวไกล ๆ  แบบนี้ก็รู้สึกดีแล้ว  อีกไม่นานก็คงต้องกลับไปเจออะไรเดิม ๆ  อีกอยู่ดี

 

ที่นี่หนาวมาก ๆ  เลย  แต่ก็อากาศดีชะมัด  (ชอบ) 

ตอนแรกก็อยากไปทะเล  แต่ที่นี่ก็ดีไปอีกแบบนึง

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน  ถ้าได้อยู่กับคนที่รักก็มีความสุขเนอะ

 

รักทุกคนที่รักเรา

รักมันมีอิทธิพลกับเรามากขนาดไหนเชียว?!?!?