โฮ่ๆๆ  ในที่สุดก็ได้เวลาอัพสเปซซะทีเนอะ

โอ๊ะโอ๋!  ว่าแต่ว่า  ตอนสอบเนี่ยนะ

เอาน่าๆ ถือซะว่าคลายเครียดละกัน (หรือว่าจะทำให้เครียดหนักกว่าเดิม เพราะอ่านหนังสือไม่ทันกันแน่เนี่ย

 

อืม..แป๊บนะ  ขอนึกหน่อยละกันว่าจะอัพเรื่องอะไรดี  (ถ้าอยากให้อัพเรื่องอะไรเป็นพิเศษ ส่ง sms มาได้ที่ 086-.........)

อิอิ  คิดต่อเอาเองละกัน  รู้สึกว่าตัวเองเป็นอะไรมากเปล่าวะเนี่ย  พิมพ์มาตั้ง 5 บรรทัด ยังไม่ได้ประเด็นอะไรเลย แป่ว!!

 

เอาเรื่องวิกฤติสุดก่อนเลยละกัน 

สอบ LA น่ะซี (นี่ขนาดเครียดนะเนี่ย ยังมีกะใจมาเล่นเนท)

คิดว่าหลายคนที่เรียนก็คงจะเป็นเหมือนกัน 

ง่า... แต่เราอ่ะ เข้านับครั้งได้  จะ F มั๊ยละวา 

ทว่า  สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม  ก็ก้มหน้ารับชะตากรรมตัวเองละกัน แต่ก็แอบภาวนานะ  D dog ก็ยังดี

ขี้เกียจลงใหม่ แถมเกิดมายังไม่ได้เคยได้  แล้วก็ไม่อยากลองด้วยง่า

 

ช่วงนี้สับสนนิดหน่อยกับการวางแผนชีวิต จะจบตอนไหนดีหว่า (plan นี้ไม่เกี่ยวกับเผื่อว่าติด F นะ)

3 ปีครึ่ง ,   4 ปี    หรือ  4 ปี ซัมเมอร์ดี

อันที่จริงก็ตัดสินใจไปแล้วล่ะ  แต่ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาให้คิดได้อีก  มันก็เลยคิดกันไปเรื่อย

แถมเศษรฐกิจตอนนี้ก็ไม่ค่อยดี  ตังค์ก็ไม่มีใช้  แต่ก็อยากไปเที่ยว อ่านะ...ให้มันได้ยังงี้สิ 

 

แต่ว่า...โดยรวมๆ แล้ว  ตอนนี้ชีวิตก็มีความสุขดีนะ ถ้าไม่รวมเรื่องตังค์กับเกรดที่คาดว่าจะได้รับ

ชิลๆ สบายๆ

เรื่องเรียนก็เรื่อยๆ กิจกรรมน้อยลง (พักบ้าง) แต่เดี๋ยวก็คงมีให้ทำได้เรื่อยๆ เหมือนกัน งานก็ดูเหมือนว่าจะมีให้ทำ ถ้าขยันพอนะ

แล้วก็ ความรัก...(อิอิ)  ก็ดีๆ มีความสุข

 

PE จบคอร์สแล้ว ผ่านไปด้วยดี เทอมนี้ รู้สึกว่าได้ความรู้จากการเรียนดีนะ  แม้จะโดดๆ ตามปกตินิสัย

เอาวิชาโน้น มาผสมวิชานี้  บวกเพื่อนและงาน กิจกรรมที่ทำ ได้อะไรมากมายจริงๆ

มีคนบอกว่าเราโตขึ้น ซึ่งเราก็คิดว่าเป็นอย่างนั้น โดยเฉพาะระบบความคิด และความรัก

อีกไม่นานก็ต้องไปผจญภัยในโลกภายนอกจริงๆ แล้ว  แล้วเราก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ

 

ครูเอ๋บอกว่าเราเขียนหนังสือดี  รวมทั้งมีอีกหลายคนก็บอกอย่างนั้น  (คงจะขาดก็เรื่องรายละเอียดเนี่ยแหละ  ที่แก้ไม่หายสักที)

ทั้งที่เราเองรู้สึกว่า ไม่เคยชอบงานเขียนเล้ย เพราะคิดว่ามันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ (ไม่รู้สินะ  รู้สึกเอาเองว่าอ่านแล้วมันยังไม่ค่อยน่าติดตามอ่ะ)

ทำให้เราอยากลองเขียนงานขึ้นมาดูซะบ้าง  แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเป็นแนวไหน

แต่คิดไว้ว่า  จะลองเขียนขึ้นมาดูหละ 

และคงจะเป็นสเปซนี่แหละ ที่จะเอามาโพสท์ไว้  ให้คนผ่านไปผ่านมา ทั้งตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

มองๆ ผ่านๆ ไม่ต้องอ่านอย่างตั้งใจก็ยังดี ถือว่าแชร์ความคิดก็แล้วกัน

 

 

แต่ก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่อ่ะนะ  ว่างานนี้จะรอดรึเปล่า?

หมายถึง เมื่อไหร่จะได้เขียน และเมื่อไหร่จะเสร็จล่ะ

 

อ่ะนะ  มันต้องมีซักวันละเนอะ

 

บาย บาย 

get A กันทุกคน

ช่วงเวลาของการนอยอีกแล้ว  ซึ่งยังคงอยู่ในช่วงวิกฤติปั่นงานอยู่ดี

แถมยังรู้สึกว่าวิกฤตกว่าเดิมอีก  เพราะรู้สึกว่าคงจะอ่านหนังสือไม่ทันแน่ ๆ  เลย

พ่วงด้วยเรื่องชุมนุมอีก  จะวุ่นวายกันอีกนานมั๊ย  จนกลายเป็นความวุ่นวายที่ปกติของชุมนุมแล้วล่ะ

 

แต่ที่น่าเบื่อกว่างานและสอบและชุมนุม  ก็คือ  คน

มนุษย์ที่จำเป็นต้องพบเจอ  แม้ว่าไม่อยากจะเจอก็ตาม

จากความเซ็ง  กลายเป็นเบื่อ  กลายเป็นไม่ชอบ  ไม่ชอบมาก  ไม่ชอบมาก ๆ ๆ ๆ ๆ

 

และเริ่มจะ  "เกลียด"  ในที่สุด

 

ตั้งแต่โตมาจำความได้  เราว่าเรายังไม่เคยถึงขั้น  "เกลียด"  ใครจริง ๆ  เลยสักที

เพราะทุกครั้ง  เดี๋ยวมันก็จะผ่านพ้นไป  และครั้งนี้  ตอนแรกก็หวังจะเป็นเช่นนั้น

แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันเริ่มไม่ใช่แล้วล่ะ  เพราะถ้าจบความจำเป็นที่จะต้องพบเจอกันครั้งนี้

ก็ภาวนาว่าอย่าเจอกันครั้งต่อไปอีกเลย  ก็ไม่เคยคิดจริง ๆ  ว่าจะมีคนที่เรา  "เกลียด"  ได้จริง ๆ

เพราะถ้าเกลียดใคร  เราก็จะคิดว่าคนคนนั้นไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้อีกแล้ว

ซึ่งก็มีแค่คนเดียวที่อยู่ในสารบบที่เป็นแบบนั้น  แต่เราก็รู้สึกว่าเราไม่ได้เกลียดเค้า

แต่ที่ตัดออกจากสารบบเราก็เพียงเพราะว่าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมมาเท่านั้นเอง

จนวันนี้นี่แหละ

   ที่กำลังจะมีคนที่ทั้งเกลียด  และกำลังจะอยู่นอกสารบบของเราในอีกไม่นาน

 

อันที่จริง  ก็ไม่อยากเป็นคนแบบนี้  ไม่ได้อยากรู้สึกไม่ดีกับใคร  เพราะถ้าเราเป็นแบบนี้

คนที่รู้สึกไม่ดีก็คือเรา  ไม่ใช่เค้า  ก็เข้าใจนะแต่ก็ทำไม่ได้

 

เอาน่า

แล้วมันก็จะผ่านไป  (ด้วยดี)  ด้วยใจของเรา

 

ง่า! จบไม่ลงอ่ะ  ไม่รู้จะจบยังไง

มันยังรู้สึกค้างคาอยู่ในใจอยู่เลย

 

แต่ก็คิดไม่ออก  ไม่รู้จะต่อยังไงดี

 

สุดท้ายก็  จบเหอะ

 

จริง ๆ แล้ว "ชีวิต" เป็นเรื่องปกติและไม่ยุ่งยากหรอก

 

แต่ไอ้ที่มันยังยุ่ง วุ่น และทุกข์แบบเดิม ๆ ซ้ำแบบเดิม ๆ อยู่นั้น

เป็นเพราะมัวสาละวนกับความคิดเดิม ๆ

 

คิดแบบน้ำเน่า เอาตัวเองวิ่งเข้าไปหาความทุกข์

คิดผิด ยึดติดและกอดปัญหานั้นไว้ตลอดเวลาต่างหาก

 

วิลเลี่ยม เจมส์ กล่าวไว้ว่า

 

"มนุษย์สามารถเปลี่ยนชีวิตของเขาได้ โดยการ

เปลี่ยนแปลงทัศนคติความคิดเดิม ๆ ของเขา"

 

เพียงแค่คิด ชีวิตก็เปลี่ยนแปลงได้

 

เมื่อเราคิดอย่างไร เลือกสิ่งใด ...เราก็จะได้สิ่งนั้นมา เพราะความ

คิดของเรา คำพูดของเราก่อตัวเป็นจิตใต้สำนึกให้เราเป็นไปตามที่

จิตสั่ง (โดยไม่รู้ตัว)

 

เมื่ออยากเปลี่ยนชีวิต ต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ หรือเรียก

อีกอย่างว่า "พลิกจิต...คิดมุมใหม่"

 

เพียงแค่พลิกวิธีคิดใหม่เท่านั้น อะไร ๆ ก็เปลี่ยนแปลงไปได้ !

 

อยู่ที่ว่าจะนำมันเปลี่ยนแปลงไปทางไหนเท่านั้น ขึ้นอยู่กับ

ตัวเรา และทัศนคติเท่านั้นจริง ๆ

ขอบคุณมากสำหรับทุกคำแนะนำ และความห่วงใย

ทำให้เรารู้ว่าเรายังมีคนให้เราได้คิดถึงอยู่มากมาย

 

ทำให้เรารู้สึกว่า ลองหยุดคิดเรื่องราวมากมายลง

แล้วยิ้มให้กับตัวเองบ้าง

อะไร ๆ ก็คงจะดูดีขึ้นเยอะเลย

แค่ "ยิ้ม" นิดเดียวนี่ล่ะ

 

ตื่นเช้ามา ได้ "ยิ้ม" ให้ตัวเองวันละครั้ง ก็ยังดี

ชีวิตเราคงสดใสขึ้นเยอะเลยแหละ

 

คิดได้ แต่ทำได้แค่ไหนไม่รู้

แต่ก็ดีกว่าไม่คิดเลยล่ะเนอะ

 

จริง ๆ แล้วมีเรื่องอยากเล่ามากมาย

แต่มันเป็นเรื่องยิบย่อย และคงจะเยอะเกินไปที่จะเขียนในนี้

 

เก็บไว้ใความทรงจำละกันนะ

 

Take Care ทุกคนนะ

ตอนนี้ค่อนข้างสับสน ก่งก๊ง กับชีวิตตัวเองมากมาย

ก้อไม่เคยเป็นขนาดนี้มาก่อนอ่ะ

แต่ก่อนนี้ ถ้าต้องตัดสินใจอะไร ก็ทำได้ง่าย ๆ แล้วก็สามารถทำตามที่คิดได้ด้วย

แต่ตอนนี้ ทำไมมันปวดหัวมากมาย

บางครั้งคิดว่าตัดสินใจแล้ว ก็ยังเก็บเอาเรื่องนั้นมาคิดใหม่ได้อีก

คิดจนจะเป็นร้อยรอบแล้วมั๊ง แต่ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้สักที

 

มันเหมือนอยู่ใน "หลุม" อะไรซักอย่าง

 

และแล้วก็มาคิดได้ซะที ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น

มันก็เพราะว่าเราจัดลำดับความสำคัญของมันไม่ได้นั่นเอง

 

แต่ถึงตอนนี้จะรู้สาเหตุ ที่มาแห่งปัญหาความวุ่นวายใจนั้นแล้ว

แต่ก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหานั้นได้อยู่ดี

 

เราก็ยังไม่สามารถหาลำดับความสำคัญของมันได้

อยากทำทุกอย่าง ถ้าสำคัญก็สำคัญไปหมด ถ้าไม่สำคัญ มันก็ไม่สำคัญเหมือนกัน

 

กลายเป็นคนหลายใจ ไร้ระเบียบในชีวิตมากมายขนาดนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

มีคนถามเราว่า "พยายามทำให้ตัวเองไม่ว่างอยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า"

มันก็ไม่ใช่ เพราะเราเองก็อยากว่างไปนู่นไปนี่บ้างเหมือนกัน

แต่สิ่งที่ทำตอนนี้มันก็ไม่ใช่ไม่มีความสุขนี่นา มันก็ได้อะไรกลับมาที่เราจะไม่ได้ถ้าไม่ได้ทำมัน

เพราะตอนนี้ ถึงแม้จะเหมือนว่ายุ่งมากมาย แต่ที่จริงมันชิลมาก ๆ

มากซะจนไม่รู้ว่า จะทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง

 

รู้สึกเหมือนว่าเส้นแบ่งของความ"ยุ่ง" กับความ "ว่าง" มันห่างกันแค่นิดเดียวเอง

 

ความรู้สึกมันชิลมาก ถ้าจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่มันกลับมีสถานการณ์ หรือ เหตุจำเป็นบางอย่างที่จะต้องทำทุกอย่างในเวลาเดียวกัน

 

ทั้งที่ก็รู้ว่าการทำหลาย ๆ อย่างในเวลาเดียวกัน ผลสุดท้ายมันก็จะไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง

 

ระหว่างที่เรากำลังนั่งพิมพ์อยู่นี้ ก็ทำให้เราคิดขึ้นมาได้ว่า

มันอาจจะเป็นช่วงที่เรากำลังค้นหา "ความเป็นตัวเอง" "ความชอบ" "ความฝัน" ที่แท้จริงอยู่หรือเปล่า

เราแค่กำลังต้องการหาว่าอะไรคือสิ่งที่ "ใช่" และ "ต้องการ" ในชีวิต

ก็เลยอยากจะทำมันซะทุกอย่าง

 

อืม คงจะเป็นอย่างนั้นนั่นเอง

 

 

...ป.ล...

หรือว่าใครคิดว่ายังไง เรายังมองไม่เห็นอะไร ตรงไหน

ก็ช่วยมาบอกทีนะ

 

เพื่อจะได้ "ตาสว่าง" ขึ้นมาบ้าง

 

...ป.ล...(อีก)

ตอนนี้รู้สึก "ชิล" อีกแล้ว

จนคนรอบตัวเค้าบอกว่า เราคงจะ "ชิล" เกินไปแล้วล่ะ

 

อิอิ ชิล ๆๆ

 

ไม่รู้จะเริ่มยังไง แต่ก็อยากจาอัพ ช่วงนี้คิดอะไรไม่ค่อยออก มึน ๆ ตื้อ ๆ ซะงั้น

 

พอละ

คิดถึง

     ...ใครบางคนที่ทำให้ใจหวั่นไหว

 

คิดถึง

     ...ใครอีกหลายคนที่เฝ้าห่วงหา

 

คิดถึง

     ...ใครคนนั้นที่รอเธอมา

คิดถึง

     ...ใครคนที่ว่า แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอ

ป.ล. ลืมไปว่าถึงยังไง คนเราทุกคนก็ต่างมีความรักอยู่ในหัวใจกันอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นก็คงไม่สำคัญหรอกที่เราจะมีหรือไม่มีความรักในแบบที่คนทั่วไปเข้าใจอยู่ก็ตาม

สายฝนกับหยดน้ำตา
คงสภาพความรู้สึกที่คล้ายกัน
สายฝนมักมากับท้องฟ้าที่ดำทมึนและแสนเศร้า

น้ำตามักมากับความเหงาถึงใครซักคนที่ไม่ยอมจางหายไปจากใจ
เวลาน้ำตามันจะพาลไหล..สายฝนอาจช่วยปกปิดรอยคราบน้ำตาได้

ทั้งสองสิ่งจึงเป็นเสมือนสิ่งเตือนใจให้เรารู้ว่า ชีวิตเราคงต้องมีหลายๆครั้งที่ต้อง

เผชิญกับสายฝนและหยาดน้ำตา

และทั้งสองเช่นกันก็เป็นสิ่งที่จะปลอบเราว่า ฟ้าหลังฝนย่อมมีสายรุ้งอันสดใส
หลังคราบน้ำตาก็ต้องมีสิ่งที่ดีกว่ารอคอยเราอยู่ข้างหน้า.......

:-( :-)

ชอบอ่ะ

ถึงจะเพิ่งผ่านวาเลนไทน์มาก็ไม่อยากอัพแต่เรื่องความรักแบบหนุ่มสาวหรอกนะ

ถึงแม้ความรักแบบนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

แต่ก็คงไม่ใช่ทั้งหมดใช่มั๊ยล่ะ

ไม่ว่ายังไงก็ขอให้ทุกคน

"มีความสุขกับความรักมาก ๆ นะ แล้วอย่าลืมรักตัวเองด้วยล่ะ"

อยากที่บอกตั้งแต่แรก ตอนนี้ชีวิตมีความเปลี่ยนแปลงมากมาย

แต่ถ้าปัจจุบัน ณ เวลานี้ คงไม่พ้นเรื่องงาน สอบ และชุมนุม

ที่เล่นเอาเหนื่อยสุด ๆ เลยเหมือนกัน

ไม่เคยไม่ได้นอนเกือบทั้งอาทิตย์แบบนี้มาก่อนเลย

แต่ยังไงก็ต้อง fight ๆ fight กันต่อไปล่ะนะ

เป็นกำลังใจให้ตัวเองและทุกคนด้วย

ป.ล. ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการมาเขียนสเปซแบบนี้

เป็นเรื่องที่ควรทำรึเปล่า

เพราะบางทีก็ไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรเล่าเรื่องไหนดี

ทั้งที่เราก็ไม่ค่อยมีความลับอะไรหรอก ใครถามอะไรก็เล่าได้ (เฉพาะเรื่องของตัวเองอ่ะนะ)

แต่ถ้าไม่มีใครถามก็ไม่รู้จะเล่าไปทำไมใช่มั๊ยล่ะ

ที่เขียนก่อนหน้านี้คงเพราะอยากระบายมากกว่า

แต่ตอนนี้ก็มีไดอารี่เป็นของตัวเองแล้ว แม้บางวันอาจจะไม่ได้เขียนบ้างก็เหอะ

ก็คงไม่ค่อยได้มาอัพสเปซบ่อยเหมือนเดิมแล้วล่ะ

ป.ล. ดีใจที่สุดที่มีครอบครัวและเพื่อนแบบนี้

เรื่องจะอัพมันก็ไม่ค่อยมีเท่าไหร่  ก็เพิ่งอัพไปเมื่อวานเองนี่

แถมพิมพ์ก็ไม่ค่อยถนัด  เพราะเมื่อวาน  (แอบ)  ไปต่อเล็บมาล่ะ

พรุ่งนี้แม่เห็นจะว่าไงเนี่ย  กลัวโดนดุชะมัด

แต่มันอยากทำนี่  นาน ๆ  จะได้ไปเดินตลาดนัดตอนที่ร้านว่าง ๆ  ซะที

แต่ว่า  ตอนนี้เริ่มเสียดายตังค์แล้วล่ะ  วันนี้เลยไม่มีตังค์ไปเที่ยวเลย

 

ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว  แต่ว่า...ว่างจังเลย  ไม่มีไรทำ

บ้านก็ไม่ได้กลับ  เพราะแม่จะมารับพรุ่งนี้พร้อมผองเพื่อน

ได้ข่าวว่าวันนี้  เพื่อน ๆ  ที่ส.ญ.นัดกันไปโรงเรียน

ไม่รู้ว่ามีใครไปบ้าง  ทำไมไม่เห็นมีใครบอกไรเราเลยนะ

แต่อาจเป็นเพราะว่าไม่มีใครรู้เบอร์  ก็ไม่ได้บอกใครนี่หว่า  (แป่ว)

แล้วจะโทษใครเนี่ย  สมควร!! 

 

อยากเจอแนนจัง  ชั้นไม่ได้เจอแกมาเกือบปีแล้วนะ  คิดถึงเว้ย

ตอนแรกคิดว่ากลับมาจากปีใหม่แล้วจะไปหาซะหน่อย

แต่งานเจ้ากรรม  ทำไมมันเยอะแยะอย่างนี้

เซ็งเลย  อดไป  ไม่เป็นไร  คราวหน้ายังมี

สักวัน  ชั้นคงได้เจอแก...

 

นั่งเลยเนทไป  เลยมีไรมาอ่านเล่น ๆ  แหละ  ไม่ได้หมกมุ่นเรื่องนี้นะ  แค่มันบังเอิญ

 

6 สิ่งมหัศจรรย์เกี่ยวกับความรัก Contributed by Funky ตั้งแต่ วันศุกร์, 29 ธันวาคม 2006 @ 12:00:08 ICT

1. คนที่ใช่ ไม่ได้มีเพียงคนเดียว ถ้าคุณคิดว่าคุณทำคู่แท้หลุดมือไปแล้วล่ะก็ อย่าเสียใจไปเลย โลกนี้เต็มไปด้วยผู้ชายที่มีแนวโน้มจะเป็นคนที่ใช่เยอะแยะ "เหตุผลที่ผู้หญิงมากมายทุกข์ใจจากการเดทก็เพราะพวกเธอเชื่อว่าโลกนี้มีผู้ชายแค่คนเดียวที่ถูกสร้างมาเพื่อเธอ" แต่นั่นไม่จริงหรอก ถึงเราจะกำหนดสเป็คและคาดหวังว่าเราต้องการอะไรและผู้ชายแบบไหน แต่ถ้ามีใครสักคนผ่านเข้ามาที่ใกล้เคียงกับมาตรฐาน กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดที่เราวางไว้ก็จะกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเอง 2. รักแรกพบมีจริง มันเป็นไปได้ที่เราจะรักใครซักคนที่เพิ่งเจอแค่แป๊ปเดียว "ทางชีวภาพสัตว์ต้องหาคู่ให้ได้ก่อนฤดูผสมพันธุ์สิ้นสุด ก็เลยต้องถูกตาต้องใจกันอย่างเร็ว" ในเมื่อสมองเราก็ส่งสารแบบนั้น เราก็เลยสามารถตอบโต้ตัวกระตุ้นอย่างความชอบ ภาษากายและความเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว 3. อยู่ห่างๆ กันบ้างก็ดี ในขณะที่คุณกำลังคลั่งรักหัวปักหัวปำ สิ่งที่คุณอยากทำก็คืออยากเอาอกเอาใจเขา และอยากเกาะติดเขาแจได้ทั้งวันทั้งคืน "การอยู่ห่างกันทำให้สารเคมีแห่งความรักอย่างโดพามีนและนอเรฟฟินเนฟฟิลในสมองเพิ่มผลผลิต" ดังนั้น ไม่เป็นไรหรอกที่จะไม่นัดเจอเขาคืนวันอังคาร ถ้าคุณจะต้องเจอเขาวันพุธ มองแบบนี้ซิ มันจะทำให้การพบกันตอนสุดสัปดาห์ของคุณเร่าร้อนกว่าเดิม 4. ความรักไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ ความรักกระตุ้นสมองส่วนที่สัมพันธ์กับการจดจ่อไปที่แรงจูงใจ และแรงผลักดันเพื่อจะชนะรางวัล เช่นอาหารหรือเซ็กซ์ ซึ่งตรงข้ามกับสมองส่วนความรู้สึก เช่นความสุขหรือความเศร้า ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าทำไมเราถึงว้าวุ่นใจเป็นพิเศษสำหรับคนที่ทำให้ชีพจรเราเต้นรัว 5. ความรักเป็นสิ่งเสพติด เมื่อเราดูรูปคนรักเก่า ส่วนของสมองที่เกี่ยวข้องกับการเสพติดแอคทีฟเป็นพิเศษเลย โดพามีนถูกหลั่งออกมา แล้วเราก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มจิตใจหวั่นไหวล่องลอยอย่างแรงเหมือนใช้ยาเสพติดเลย นั่นคือสาเหตุที่เราโหยหาหวานใจเราไง 6. ผู้ชายรักง่ายกว่าผู้หญิง เรามีแนวโน้มจะคิดว่าผู้หญิงรีบร้อนที่จะมีรัก แต่ความจริงผู้ชายเป็นอย่างนั้นมากกว่า "สมองผู้ชายติดตั้งสัญญาณเกี่ยวกับการมองเห็นมากกว่า" ดังนั้น เมื่อหนุ่มเห็นสาวที่ทำให้เครื่องเขาติด ก็จะมีแรงไปกระตุ้นสมองส่วนพิเศษที่มีเฉพาะในเพศชาย

 

อ่านขำ ๆ  นะ  (เหอ ๆ)

HaPpY  NeW  YeAr  2007

1  ปีผ่านไปนี่มันเร็วจริง ๆ  มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะแยะมากมาย

 

 

ตอนนี้กำลังสอบอยู่  ไม่รู้ว่าจะบอกว่ายากหรือง่ายเหมือนกันนะ

แต่ที่รู้ ๆ  คือทำไมมันรู้จะอ่านอะไรเลยอ่ะ   ไม่ใช่ว่าเก่งแบบข้ารู้แล้ว  ไม่ต้องอ่านนะ

แต่มันไม่มีชีทจะอ่านอ่ะดิ  เซ็งสุด ๆ  แล้วงี้จะเอาอะไรไปสอบเนี่ย

ไอ้  lecture ที่มีมันก็ไม่ครบซะอีก  ต่อไปหนูจะไม่โดดแล้ว  (เหอ ๆ)  เห็นพูดงี้มา 3 เทอม

อาจารย์ก็นะ  ไม่บอกแนวข้อสอบมั่งเลย  อ่านมันเข้าไปก็แล้วกัน  เฮ้อ...

เกรดออกครบแล้ว  แต่ทำไมมันไม่มีเอให้ชื่นใจมั่งเลยอ่ะ 

คนอื่นเค้าเรียนวิชาคณะ  วิชาภาคกันแล้วเกรดขึ้นเอา ๆ  แต่ดิฉัน  ลดเอา ๆ แล้วมันจะถึงที่ตั้งใจไว้มั๊ยเนี่ย

 

 

พอดีกว่า  พูดเรื่องเรียนเยอะ ๆ  เดี๋ยวเครียด  ปีใหม่นี้  เพื่อน ๆ  พี่ ๆ  กรุ๊ปเดิมจะไปเที่ยวที่บ้านอีกแล้ว

ก็ดีเหมือนกันจะได้ฉลองปีใหม่กับเพื่อน ๆ  มั่ง  ทุกปีก็อยู่แต่บ้าน 

นั่งดูทีวีคนเดียวกะโทรศัพท์ happy new year ชาวบ้านเค้า

จากที่คิดว่า  ปีนี้อาจจะเหงาสุด ๆ  แต่ก็คิดว่าคงจะไม่แล้วล่ะ

สวัสดีปีใหม่ทุกคนนะ  ขอให้มีความสุขมาก ๆ  คิดอะไรก็สมปรารถนานะ

 

 

 

 

 

และเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นในปีนี้  ก็ทำให้เรารู้สึกว่า

รักแม่มากมาย  มากขึ้น  มาก ๆ  เลย