หลังจากไม่ได้อัพบล็อกมาประมาณ 2 เดือน หลังจากที่บ่นว่าว๊างว่างไป

ตอนนี้ก็ได้เข้าสู่ชีวิตทำงานมา 2 เดือนล่ะ เป็นมนุษย์เงินเดือนเต็มขั้นเลยทีเดียว

แต่ก็ยังเป็นชีวิตที่ไม่มั่นคงและแน่นอนสักเท่าไหร่อีกต่างหาก แต่ก็เป็นทางเลือกที่คิดว่าน่าจะมีความสุขที่สุดในตอนนี้

 

หลายอย่างในชีวิตที่ต้องบริหารจัดการตัวเองเสียใหม่  มองหาอนาคตตัวเองมากขึ้น

เริ่มตอบคำถามในชีวิตบางอย่างได้ แต่ได้คำถามใหม่ที่ยังต้องหาหนทาง และวิถีทางที่จะไปสู่เป้าหมายให้ได้แทน

 

บางที...ชีวิตไม่มีอะไรเพอร์เฟ็กต์ ได้อย่างเสียอย่าง บางครั้งต้องชั่งน้ำหนัก ตัดสินใจ และเลือกทางใดทางหนึ่ง

โอกาสในชีวิตเหมือนจะมีหลายทาง แต่ไม่มีอะไรที่กระจ่าง หรือสว่างเลยสักทาง

จนบางครั้งก็ไม่รู้ว่า ทางที่กำลังจะเดินมันเต็มไปด้วยหมอกหรือควันกันแน่

 

บางที... ก็เหนื่อยที่ต้องคิดตลอดเวลา อยากมีเวลาที่ปล่อยให้ชีวิตมันชิลๆ ไปบ้าง

แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะต้องคอยตอบคำถามคนที่คอยเป็นห่วงอยู่ตลอด

อยากบอกตรงๆ ว่าบางทีก็ขี้เกียจจะคิดเหมือนกัน แต่ก็ทำไม่ได้

เพราะรู้ว่าเค้าห่วงมาก ก็ยิ่งต้องพิสูจน์ให้เค้าเห็นให้ได้ว่าเราสามารถดูแลตัวเองได้

 

บางที... ก็อยากเล่า ระบาย ปรึกษาหาคนช่วยคิดบ้าง

แต่รู้สึกว่าทุกคนก็มีเรื่องของตัวเองเต็มไปหมด มีเรื่องที่เค้าก็ต้องเหนื่อยมากพออยู่แล้ว

แค่โทรไปได้ยินเสียง ก็พูดไม่ออก หมดแรงจะเล่าแล้ว

และสุดท้าย คิดจะโทรหาใคร ก็สู้ไม่โทรเลยดีกว่า

 

บางที... ก็รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่หรอก

อยู่คนเดียวน่ะใช่ แต่ก็ยังมีคนปลอบใจว่า "แต่แกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว"

 

บางที... ก็เหงา แต่คิดไปคิดมา คิดเอง แล้วก็สรุปเองไปแล้วว่า

สุดท้ายอยู่อย่างงี้ก็ดีแล้วล่ะ ไม่เดือดร้อนใคร เหงาๆ ไป ไม่เท่าไหร่เดี๋ยวก็ชิน ไม่เท่าไหร่ก็หายเหงาเอง

คงเป็นเพราะ บางที... ก็กลัวเกินกว่าจะมีใคร

 

สุดท้าย... ก็เหมือนเดิม