~INaYZeR~

 

หลังจากไม่ได้อัพบล็อกมาประมาณ 2 เดือน หลังจากที่บ่นว่าว๊างว่างไป

ตอนนี้ก็ได้เข้าสู่ชีวิตทำงานมา 2 เดือนล่ะ เป็นมนุษย์เงินเดือนเต็มขั้นเลยทีเดียว

แต่ก็ยังเป็นชีวิตที่ไม่มั่นคงและแน่นอนสักเท่าไหร่อีกต่างหาก แต่ก็เป็นทางเลือกที่คิดว่าน่าจะมีความสุขที่สุดในตอนนี้

 

หลายอย่างในชีวิตที่ต้องบริหารจัดการตัวเองเสียใหม่  มองหาอนาคตตัวเองมากขึ้น

เริ่มตอบคำถามในชีวิตบางอย่างได้ แต่ได้คำถามใหม่ที่ยังต้องหาหนทาง และวิถีทางที่จะไปสู่เป้าหมายให้ได้แทน

 

บางที...ชีวิตไม่มีอะไรเพอร์เฟ็กต์ ได้อย่างเสียอย่าง บางครั้งต้องชั่งน้ำหนัก ตัดสินใจ และเลือกทางใดทางหนึ่ง

โอกาสในชีวิตเหมือนจะมีหลายทาง แต่ไม่มีอะไรที่กระจ่าง หรือสว่างเลยสักทาง

จนบางครั้งก็ไม่รู้ว่า ทางที่กำลังจะเดินมันเต็มไปด้วยหมอกหรือควันกันแน่

 

บางที... ก็เหนื่อยที่ต้องคิดตลอดเวลา อยากมีเวลาที่ปล่อยให้ชีวิตมันชิลๆ ไปบ้าง

แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะต้องคอยตอบคำถามคนที่คอยเป็นห่วงอยู่ตลอด

อยากบอกตรงๆ ว่าบางทีก็ขี้เกียจจะคิดเหมือนกัน แต่ก็ทำไม่ได้

เพราะรู้ว่าเค้าห่วงมาก ก็ยิ่งต้องพิสูจน์ให้เค้าเห็นให้ได้ว่าเราสามารถดูแลตัวเองได้

 

บางที... ก็อยากเล่า ระบาย ปรึกษาหาคนช่วยคิดบ้าง

แต่รู้สึกว่าทุกคนก็มีเรื่องของตัวเองเต็มไปหมด มีเรื่องที่เค้าก็ต้องเหนื่อยมากพออยู่แล้ว

แค่โทรไปได้ยินเสียง ก็พูดไม่ออก หมดแรงจะเล่าแล้ว

และสุดท้าย คิดจะโทรหาใคร ก็สู้ไม่โทรเลยดีกว่า

 

บางที... ก็รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่หรอก

อยู่คนเดียวน่ะใช่ แต่ก็ยังมีคนปลอบใจว่า "แต่แกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว"

 

บางที... ก็เหงา แต่คิดไปคิดมา คิดเอง แล้วก็สรุปเองไปแล้วว่า

สุดท้ายอยู่อย่างงี้ก็ดีแล้วล่ะ ไม่เดือดร้อนใคร เหงาๆ ไป ไม่เท่าไหร่เดี๋ยวก็ชิน ไม่เท่าไหร่ก็หายเหงาเอง

คงเป็นเพราะ บางที... ก็กลัวเกินกว่าจะมีใคร

 

สุดท้าย... ก็เหมือนเดิม

ขึ้นชื่อเรื่องเอาไว้ซะเหมือนว่างมากมายเลยเนอะ แต่มันน่าเบื่อตัวเองชะมัด พอไม่มีกำหนดเส้นตายว่าจะต้องทำอะไรให้เสร็จสิ้นมาบังคับ

มันก็เหมือนมีเวลาว่างซะมากมาย ทั้งๆ ที่วันนี้ก็เพิ่งจะรู้สึกว่าไม่ต้องทำอะไรที่สำคัญแค่ครึ่งวันเท่านั้น แต่ทุกอย่างทำไมมันดูน่าเบื่อไปหมดก็ไม่รู้

ที่จริงแล้ว ก็มีอะไรให้ทำอีกตั้งหลายอย่าง หนังสือยังไม่ได้อ่านอีกหลายเล่ม หนัง ซีดีที่ซื้อมาก็ยังไม่ได้ดูไม่ได้แตะเลย แต่กลับไม่อยากทำอะไรซักอย่างเลย

เหมือนอยากมีคนคุยด้วย แต่ก็ไม่อยากคุยกะใครเลย เป็นมนุษย์สับสนตัวเองตลอดเวลา

 

นั่งเล่นๆ แล้วก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มองอนาคตตัวเองที่ดูเหมือนว่างเปล่า (ก็ไม่ได้ว่างซะทีเดียวนี่) ขมุกขมัว ยังไม่เห็นอะไรที่ชัดเจน ต้องการอะไรในชีวิต คิดอะไรอยู่

ก็พยายามคิดและหาตลอดเวลา แต่กลับรู้สึกว่าคำตอบที่ได้ บางทีก็เป็นเหมือนคำตอบที่ปลอบหรือหลอกตัวเองไปวันๆ

 

เริ่มรู้สึกอยากกลับบ้าน กลับไปค้นหาที่มา ไปหารากตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหนังสือที่อ่าน งานที่ทำ หรือเพราะอะไรเหมือนกันที่ทำให้คิดแบบนี้

แล้วถ้ากลับไปแล้วจะได้อะไร ทำอะไรอย่างตัวเองต้องการหรือเปล่า (ไม่มีใครรู้ ถ้าไม่ลองทำ ต้องมีคนคิดแบบนี้แน่ๆ)

 

วังวน ภายเรือในอ่างแบบนี้มานานหลายเดือนแล้ว ถามว่าได้อะไรมั๊ย กับการถามตัวเองตลอดเวลาที่ผ่านมานี้

ที่จริงแล้วก็ได้ทุกครั้ง แต่แต่ละครั้ง มันก็มีเหตุการณ์ที่เข้ามาเป็นตัวแปรกับการตัดสินใจและการใช้ชีวิตเสมอ

 

เขียนแต่ละครั้ง ไม่ได้ต้องการอะไร แค่อยากระบายความคิดบางอย่างออกมา โดยไม่ต้องมีการตอบสนองกลับทันที

เผื่อจะมีความคิดใหม่ๆ ที่ดีกว่า จะได้เคลียร์ที่ว่างในสมองได้บ้าง

 

ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถกว่าใคร ไม่ได้คิดว่าเข้าใจใครได้ทั้งหมด

แต่บางทีเราก็อยากอยู่ในโลกของเรา (คงมีคนคิดว่ามากไปป่ะ) ก็แค่นั้น

บางทีก็เบื่อตัวเองนะ กับความรู้สึกแบบนี้ ที่บางทีก็กระทบกับคนอื่น แต่ก็แค่รู้สึกสบายดี แค่นั้น

แปลกแต่จริงนะคนเรา พอวันที่โอกาสมาถึง และรอให้เราพิสูจน์ แต่ความมั่นใจที่เคยมีกลับลดหายไปกว่าครึ่ง

 

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามที่ทำให้เราได้ทำงานนี้ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้ก็คือ ตั้งใจทำให้ดีที่สุด

 

ทุกสิ่งที่แว๊บขึ้นมาในห้วงมโนคิด ไม่ว่าจะความกดดัน ความรู้สึกไม่มั่นใจ กลัวอะไรต่างๆ นานา ก็ล้วนแต่เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น

 

ในเมื่อสร้างสิ่งเหล่านั้นได้ ก็ต้องสร้างความมั่นใจ เรียกพลังที่เคยมีกลับมาได้เหมือนกัน

 

 

 

โชคดีแค่ไหนที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ อยากทำอะไรก็ได้ทำ (ถึงจะไม่ใช่ทุกอย่างก็ตามทีเถอะ)

 

สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ อาจจะไม่ได้ผลตอบแทนเป็นตัวเงินมากมายนัก แต่สิ่งที่ได้รับคือคุณค่าทางจิตใจ

 

เราอาจจะโชคดีที่ทำแบบนี้ได้ เพราะมีคนสนับสนุน ให้กำลังใจ และมีชีวิตอยู่ได้ (ด้วยครอบครัว)

 

แต่เชื่อเถอะว่า สักวันหนึ่ง ฉันจะอยู่ได้ด้วยตัวเอง และคุณค่าในชีวิตและจิตวิญญาณก็จะยังคงอยู่

 

และวันนั้น ชีวิตฉันอาจจะมีคุณค่ามากกว่าแค่อยู่เพื่อคนที่รักฉันเท่านั้น